Ποστ με κομψά σιχτίρια

   Ουάου, πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι και δεν έχω γράψει εδώ! Δε θα θέλατε, βέβαια, να έγραφα εδώ - γιατί το φετινό καλοκαίρι ήταν αναμφισβήτητα καλύτερο από το προηγούμενο, αλλά είναι καλοκαίρι, σιχαίνομαι το καλοκαίρι. Οπότε ας γράψω εδώ τώρα, που φθινοπώριασε.
    Το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν διαφορετικό για μένα. Ενώ το εαρινό εξάμηνο μου πρόσφερε μια ασφάλεια, ότι βρίσκομαι δίπλα στους ανθρώπους που ξέρω, το καλοκαίρι ήρθε κι αναποδογύρισε τα πάντα. Με κάποιους ανθρώπους χωριστήκαμε - γιατί υπήρχε άγραφη συμφωνία να το κάνουμε - , με δυο άτομα από τη ζωή μου είχε φθάσει ο κόμπος στο χτένι και δε μπορούσαμε να μας ανεχθούμε κι είχα να σκεφτώ πώς θα αντιμετωπίσω μερικούς αποχωρισμούς ακόμα. Έτσι, με είχε πιάσει μια κρίση νοσταλγίας για ένα πολύ μεγάλο μέρος του καλοκαιριού κι ένιωθα ότι είχα βρεθεί τελείως μετέωρη. Πολλές φορές έλεγα "ναι, μου λένε ότι θα γνωρίσω νέα άτομα, αλλά πού είναι αυτά;". Παράλλληλα, δούλευα, διάβαζα βιβλία, έγραφα κείμενα, έβλεπα σειρές, έκανα μπάνια μα ένιωθα ότι ήμουν σε μια τεράστια αναμονή για κάτι καλύτερο και σιχαίνομαι τις αναμονές.
 Σήμερα έκανα κάτι ηρωικό. Μίλησα με ένα από τα άτομα που υποτίθεται έπρεπε να χωριστούμε - οκ, πήγε μια χαρά, άλλωστε δεν είχα κάποια προσδοκία, να δω τι κάνει ο άνθρωπος ήθελα, δεν έχω σκοπό να του μιλάω συνέχεια. Αυτό θα ήταν ένα από τα πράγματα που, και για τα δυο άτομα, που δεν έχουν θέση πια στη ζωή μου, θα στεκόταν αφορμή κραξίματος τους. Γιατί ήταν τα άτομα που θα σε συμβούλευαν, με τα πράγματα που έπρεπε, υποτίθεται,  να ακούσεις, αλλά δε θα είναι οι ίδιοι καλύτεροι. Θα μιλήσουν με τοξικούς γκόμενους και θα τους κρατήσουν για πάντα, το οποίο είναι τέρμα φάουλ γιατί, εχμ, είναι ο γκόμενος που γούσταρες κι αυτό θα παραμείνει για σένα, θες δε θες. Θα πουν σε υποψήφια αμόρε "ε, εγώ δε σου αξίζω" - τι "δε σου αξίζω" ρε μαλάκα, εγώ θα τους έπειθα ότι είμαι το καλύτερο πράγμα που τους έχει συμβεί!  Μπορούσαν να με πείσουν ότι δε θα έβρισκα ποτέ μια καλή φιλία/σχέση, γιατί αυτοί είχαν παραιτηθεί από τη ζωή, σου πάσαραν τις σχέσεις ως ζοφερές και πάντα μίρλιαζαν, αντί να προσπαθήσουν να βγουν λίγο από την υποτιθέμενη μιζέρια τους.
   Πάντα τους άκουγα. Και πάντα θεωρούσα ότι είμαστε μαζί σε αυτή τη σαπίλα που μας διέπει, λες κι είχαμε βγει από νιχιλιστικό μυθιστόρημα των 90s. Αλλά, newsflash, δεν είχαν πάντα δίκιο. Δεν είχαν πάντα δίκιο γιατί μπορούσαν να παριστάνουν τους ηθικολόγους σε θέματα στα οποία οι ίδιοι τα είχαν κάνει θάλασσα.
   Μη με παρεξηγήσετε.δεν είμαι το είδος του ανθρώπου που θα κράξει κάποιον, αν χαλάσει η σχέση μας. Υπάρχουν άτομα για τα οποία θα πω καλά λόγια, ακόμα κι αν έχω αποφασίσει ότι δεν έχω κάτι άλλο να πάρω από αυτούς, κι αυτό το θεωρώ μια win win situation. Και με στεναχωρεί να βλέπω ότι για κάποιους δε μπορώ να αρθρώσω καλές λέξεις πια.
    Στα καλά νέα, χαίρομαι που δεν υπάρχουν πια αυτά τα άτομα πια στη ζωή μου. Σκέφτομαι πιο νηφάλια, βάζω τα πράγματα σε τάξη πιο εύκολα - κάτι που μου πήρε καιρό, κάνω πιο πολλά πράγματα για τον εαυτό μου, μαθαίνω να περνάω πραγματικά καλά, να καταλαβαίνω ότι δε χρειάζεται να θυμώνω με τους άλλους για κάποια πράγματα, να βρίσκω τρόπους να κλείνω κύκλους και στο μυαλό μου. Λόγω της δουλειάς και της επικοινωνίας, που έχω με τους συναδέλφους μου, έχω μάθει να γίνομαι εκείνη η κοινωνική τύπισσα, που πετάει κι ατάκες και κάνει τους άλλους να γελάνε. Ίσως είναι διεστραμμένο, αλλά τα επαγγελματικά μου με βοηθούν να νιώσω καλύτερα με τον εαυτό μου, γιατί ξέρω ότι είμαι καλή σε αυτά.
    Τέλος πάντων, αν προσπαθώ να σας πω κάτι μέσα από αυτό το ποστ είναι ότι καμία φορά, οι άλλοι δεν ξέρουν. Εσείς ξέρετε. Και να μην παριστάνετε τους ηθικολόγους, όλοι σάπιοι είμαστε στην τελική.

                 
   

Βασικά

  Βασικά, όσο προχωράνε αμέριμνα τα 20s μου, τόσο βλέπω ότι το μπλογκ φεύγει από τη ζωή μου. Δε με στεναχωρεί, πάραυτα, ούτε θα υπάρχει νόημα να το παρατήσω ή να κάνω hiatus. Ξέρω ότι χρησιμεύει σαν ένας καλός σελιδοδείκτης για να δω πού βρίσκομαι στη ζωή μου. Οπότε ένα catch up επιβάλλεται, μην πάθετε στερητικό.
  Αρχικά, ξέρω ότι σας δημιούργησα προσδοκίες, μιας που είπα πως μ' είχε χτυπήσει ο έρως, στην προηγούμενη ανάρτηση. Θα σας χαλάσω τη διάθεση, κυρίες και κύριοι, γιατί ο κύριος μ΄έβλεπε φιλικά. Όμως, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που έχω φάει χυλόπιτα και νιώθω αυξημένη αυτοπεποίθηση. Αυτό οφείλεται σε δυο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό, ό,τι έκανα, το έκανα κι ήμουν γαμάτη. Ο δεύτερος είναι ότι, μετά από ένα μπαράζ από μαλάκες, στους οποίους έπεφτα με μεγάλη επιτυχία, έτυχε κι ένα, σε γενικές γραμμές, καλό παιδί, με τ' οποίο κρατάμε ακόμα καλή σχέση γιατί είμεθα πολιτισμένοι.
  Επαγγελματικά, τώρα, περνάω μια γαμάτη και παραγωγική φάση, όπου έχω βρει δεύτερο σάιτ να γράφω. Συν τις άλλοις, εδώ και τρεις εβδομάδες έχω ξεκινήσει ένα συγγραφικό πρότζεκτ, με τίτλο "ohyouneverdid" (http://ohyouneverdid.blogspot.gr/ για το σέιμλες πρόμο, κάντε με αδδ, είμαι πλωκ). Βρήκα και δουλειά εσχάτως, την οποία σιχαίνομαι ήδη, αλλά δεν πειράζει, γιατί...λεφτά.
   Κι όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι η δύσκολη φάση, που είχα περάσει το χειμώνα, μόνο καλό έκανε τελικά. Τότε, ήθελα μόνο φίλους, δε μ' ενδιέφεραν οι παρέες, δε μ' ενδιέφεραν τ' άτομα που δε θα ταν φίλοι μου ποτέ. Τώρα, βλέπω ότι βρίσκεις θησαυρούς και σ' αυτές τις ράντομ παρέες, που υπάρχουν απλά για να σε καλύπτουν σε συγκεκριμένη φάση της ζωής σου. Και, νομίζω, αγαπώ τους ανθρώπους που δε σου κρύβουν ότι έχουν κι αυτοί τις δυσλειτουργίες τους, πιο πολύ απ' αυτούς που τις κρύβουν για να φανούν δυνατοί ή αυτούς που το παίζουν υπεράνω, τάχα πως είναι τέλειοι.
   Χαίρομαι που δεν είμαι πια εκείνο το κοριτσάκι, που φοβάται να πει τη γνώμη του ή που εξιδανικεύει καταστάσεις. Έχω, όμως, κάτι ακόμα ν' αντιμετωπίσω: τις εμμονές μου. Δηλαδή, αν μια κατάσταση, στην οποία έχω ποντάρει πολλά, δεν κάτσει, θα προσπαθήσω να τ' αναπληρώσω με τη φαντασία μου, σε σημείο να σκάσει μύτη μια εμμονή. Αυτό που δε μπορούν να καταλάβουν πολλοί είναι ότι δε μπορούμε να τις ελέγξουμε, στην ουσία. Μα δεν υπάρχει λόγος ν' ανησυχείτε, έχω πολύ σοβαρό κίνητρο να τις αντιμετωπίσω και χειροκροτήστε, είμαι γαμάτη κι εμπνέω κόσμο.
   Αυτά τα νέα μου μέχρι στιγμής, για να μη νομίζετε ότι πέθανα.Και μέχρι να ξαναχαθώ γιατί έχω εξετάσεις Σουηδικών, τρεις εργασίες κι αρκετές υποχρεώσεις της ενήλικης ζωής να ολοκληρώσω.
                                                  Α, και τραγουδάκι.

Ξεπούλημα και μηδενιστικές τάσεις

   Έχετε καταλάβει ότι δε μπορώ να γράψω ένα ποστ με λογικό ειρμό.Ελπίζω δηλαδή, γιατί είστε και καλά παιδάκια. Επίσης, ίσως έχω σοβαρέψει απότομα σαν μπλόγκερ. Εμ, τι να κάνω, η thug life με έκανε έτσι! Με διάλεξε, δεν τη διάλεξα!
   Ο χειμώνας που μας πέρασε ήταν ο πλέον διδακτικός για εμένα. Ένα τοξικό, εν τέλει, πάρε δώσε με έριξε από το ροζ συννεφάκι μου και μ' έκανε ν' αντιμετωπίσω τις ανθρώπινες σχέσεις, όπως είναι. Σίγουρα θα σας το έχω ξαναπεί, αλλά έχετε όλοι μνήμη χρυσόψαρου οπότε σας το ξαναλέω. Και θα προσθέσω σε αυτό ένα νέο δίδαγμα: μπορεί να γνώρισες έναν άνθρωπο πριν 1-2 χρόνια και να ήταν ιδανική η σχέση σου μαζί του. Ναι, ωραία. Αλλάζεις, όμως κι εσύ στο πέρασμα του χρόνου και δε θες τα ίδια πράγματα, οπότε καταλήγεις να συμβιβάζεσαι και να μην έχεις πια τίποτα να πεις με τον άλλον. Και πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις, χωρίς πολλά "έλα μωρέ". Όπως άλλωστε είχε πει ένας γνωστός μου. "ενηλικίωση είναι να ξέρεις τι ώρα να φύγεις από το πάρτι". Κι από τις σχέσεις σου, κατ' επέκταση.
   Actually, η ενηλικίωση μου φαίνεται τέρμα πεσιμιστική. Εκτός από προνόμια, σημαίνει και πολλές ευθύνες. Θα πας εσύ στην εφορία για να κάνεις χαρτιά, θα πάρεις την ευθύνη για την περίοδο που έχεις κολλήσει σε μια κατάσταση, σ' ένα άτομο, που πίστεψες σε κάποιον εθνοσωτήρα και τον ψήφισες, που ήσουν μαλάκας τέλος πάντων.Θα καταλάβεις ότι εν τέλει είσαι μόνος σου και δε θα είναι πάντα η μανούλα να σε καμαρώσει για τις εκθέσεις σου. Ότι το "για πάντα" είναι μόνο ένας μύθος.
  Οκ, έχω γίνει πολύ nihilist εσχάτως. Τις προάλλες σκεφτόμουν μάλιστα να γράψω παρόμοιο ωροσκόπιο. Πάρτε ένα υποψήφιο απόσπασμα: "Σκορπιός: Θα βρείτε γκόμενο, θα πάρετε λεφτά, αλλά δεν έχει σημασία γιατί όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος έτσι κι αλλιώς". Θα κάνει θραύση. Το ξέρω.
  Μ' αυτά και μ' αυτά, θεωρώ ότι έχω απομυθοποιήσει τις νοσταλγίες. Το "τι ωραία που ήταν τότε!" αρχίζει και μου φαίνεται ανιαρό. Σίγουρα, ζήσαμε κάποια πράγματα, άλλα θετικά, άλλα αρνητικά, μας σημάδεψαν με τον χ, ψ τρόπο, αλλά είμαι στη φάση που προτιμώ να κοιτάω το παρόν και το μέλλον. Κι όσο για τις νοσταλγίες, ευτυχώς έχουν βρει το δρόμο τους μέσα σ' αυτά που γράφω και δε με απασχολούν πλέον και τόσο. Κι αν με απασχολήσουν, θα έχω ένα χαρτί ή ένα πληκτρολόγιο και θα τα γράφω.
    Και να σας πω κι ένα χαρμόσυνο, μη με περάσετε για καμιά emo. Με χτύπησε ο έρως. Έτσι, έχω μαλακώσει, έχω γίνει πολύ ρομαντική κι ενθουσιώδης και θέλω να με σκοτώσω. Στάζω ζάχαρες. Μπλιαχ. Πάω να κόψω τις φλέβες μου με πλαστικό πιρουνάκι. Εξιτάρομαι από την εγκεφαλική έλξη και θέλω να κρεμαστώ παράλληλα. Φανταστείτε να τα φτιάξω και με το παλικάρι. Χάνετε την the writer που ξέρετε. Γεια σας.
   Τέλος, θα κάνω ένα reference στο τελευταίο ποστ του Προέδρου ΑΠΙ. Αν το διαβάσετε προσεκτικά, θα δείτε ένα κομμάτι που λέει για μπάτσους κάθε είδους, ιδίως δε για τους μπάτσους της μουσικής. Εδώ θέλω να του κάνω χάι φάιβ και να κουνήσω την ουρίτσα μου. Και να σας ανακοινώσω ότι το καλύτερο φάρμακο για όλα είναι το φαγητό, το αλκοόλ κι η ξεπουλημένη ποπ. Ναι, όλο το ποστ ήταν άλλοθι για να σας πω ότι ακούω στα μουλωχτά το παρακάτω.

           
                                           Ακούω ρώσικη χάουζ κι ας μην καταλαβαίνω λέξη ΝΕ ΤΙ.

Πρωτοκοσμικοί προβληματισμοί

   Αγαπητοί φίλοι, όπως ξέρουμε, μια μεγάλη λειτουργία των μπλογκς είναι να παραθέτουμε τους πρωτοκοσμικούς μας προβληματισμούς, εμείς, οι πάρα πολύ πελούσιες. Το ίδιο θα κάνω σήμερα, γιατί ξέρω ότι σας έχουν λείψει κι είστε έτοιμοι να σκάσετε μύτη και να με παρακαλάτε να γράψω κι άλλο.
                                           (ακολουθεί random κομμάτι )

       
   Στο προηγούμενο μου ποστ είχα μιλήσει για αυτήν την τάση συμφοιτητών κι όχι μόνο να κατακρίνουν τον τάδε επειδή δεν πατάει στη σχολή. Αυτή η κατάσταση μου θυμίζει αυτές του σχολείου, ιδίως δε Γυμνασίου. Στο Γυμνάσιο, κουτσομπολεύαμε τον μεταξεταστέο που δεν πατούσε στα μαθήματα κι αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να μην πατάει κάποιος στο σχολείο, τότε, που φοβόμασταν μη μείνουμε από απουσίες κι οι περισσότεροι το παίζαμε ηθικολόγοι.
   Η μεγάλη μου ένσταση σ' αυτό είναι η εξής: έστω και στα χαρτιά, είμαστε ενήλικες κι υποτίθεται κάνουμε τις επιλογές μας. Άλλος μπορεί να μην πατάει στη σχολή γιατί δεν τον ενδιαφέρει, γιατί ήθελε να γίνει αστροναύτης και δεν τονε βοήθησε η μοίρα, γιατί δουλεύει, γιατί έχει κάποια αρρώστια ή αναπηρία, γιατί ξύνεται, γιατί έχει σημειώσεις από την παταξούλα (Μύυυυκονοοος). Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Αλλά εσείς δεν προσέχατε. Να δω τι βαθμό θα σας βάλω στο τέλος. Κλίνω στο 0 με τόνο και μπαρμπούνι, οπότε κανονίστε την πορεία σας.
     Δε νομίζω να σας δώσουν πάντως κάποιο μπόνους αν πατάτε συνέχεια, σε όλα τα μαθήματα. Αυτό είναι επιστημονικά αδύνατο. Ειδικά αν είσαι σε θεωρητική σχολή κι έχεις πυροβολημένο μάθημα που περνιέται μόνο με ναρκωτικά, έχεις κάθε λόγο να μην πατήσεις κι απλά να πάρεις καμιά σημείωση. Εκτός κι αν έχεις κανένα καλό πάφο και μπυρόνια. Αν ναι, θέλω να μου δώσεις κι εμένα. Η εξεταστική μου τελείωσε, αλλά θα έρθει η επόμενη και καλό είναι να προνοήσουμε γι' αυτά.
   Βέβαια, το "δεν πατάει" είναι πολλές φορές άλλοθι για τον άλλον να ξεδιπλώσει την αντιπάθεια του προς ένα άτομο. Όλοι μας το έχουμε κάνει αυτό, να επισυνάψουμε κατηγορίες στον άλλον, ακόμα και σε πιο ασήμαντες καταστάσεις, με χαζές αφορμές. Μερικές φορές έχουμε θέμα με τις πολιτικές του απόψεις και το πώς τις εκφράζει, με το αν εκπέμπει δηθενιά ή όχι, τη συμπεριφορά του γενικότερα. Οκ, όλοι το έχουμε κάνει. Η αντιπάθεια είναι κάτι το αμοιβαίο.
    Κι εδώ θα σας μιλήσω για εμένα, όταν ήμουν πρώτο έτος. Έβλεπα πολλά άτομα με μισό μάτι, επειδή τα θεωρούσα δήθεν. Στη συνέχεια, όμως, έμαθα να δίνω δεύτερες ευκαιρίες σε άτομα. Γιατί, όσο "κάλπικος"¨κι αν σου φαίνεται ο άλλος, αυτό δεν αναιρεί ότι μπορεί να είναι καλό παιδί. Επίσης, δεν ξέρεις ποτέ ποιος θα αποδειχθεί σύμμαχος σου. Η εικοσάχρονη εμπειρία μου μου έχει αποδείξει ότι μπορείς να βρεις συμμάχους ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη. Κι όπως λέει κι η μάνα μου, 'ε, αν δε σου αρέσει, μην τον παντρευτείς".
    Ένα άλλο πράγμα που έχω χιώσει στον πρωτοετή εαυτό μου είναι το ότι ήθελα να αρέσω σε όλους. Κάτι που δεν είναι με τίποτα εφικτό γιατί, ακόμα και με στοιχειώδεις γνώσεις μάρκετιγκ και δημοσίων σχέσεων, καταλαβαίνεις ότι δε γίνεται να στοχεύσεις σε όλα τα ακροατήρια. Κι αυτό το λέω γιατί ξέρω την ανάγκη μας να αρέσουμε. Αν είναι να αρέσουμε, δε χρειάζεται να αρέσουμε σε όλους. Ούτε να κάνουμε απεγνωσμένες προσπάθειες ν' αρέσουμε. Μπορούμε, αντίθετα, να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να κάνουμε πράγματα για εμάς κι η αναγνώριση θα έρθει καβάλα σε άσπρο άλογο. Κι αν σκέφτεστε όπως εγώ σκεφτόμουν στο πρώτο έτος.σίγουρα θα αναγκαστείτε να λουστείτε ανθρώπους που δε σας ταιριάζουν και θέλετε να τους ξεκάνετε . Και θα το κάνετε σ' όλη σας τη ζωή αυτό, για μια δουλειά, στα συγγενικά σας τραπέζια, οπότε δε χρειάζεται να το κάνετε από τώρα, δε θα σας βάλουν κάποιο μπόνους.
   Οπότε η the writer ξέρει τι να κάνει και πού να απευθυνθεί.  Η the writer είναι έξυπνη. Γίνετε σαν την the writer.
      

Η μπαλάντα της αναζήτησης εργασίας

   Το Σεπτέμβρη, που μας πέρασε, πήρα μια μεγάλη απόφαση: να βρω μια δουλειά. Φθάνοντας στο τρίτο έτος των σπουδών μου κι έπειτα από ένα δυο πράγματα που συνέβησαν στη ζωή μου, θεώρησα ότι είναι η φυσική εξέλιξη το να βρεις μια δουλειά, συν τοις άλλοις ήθελα να βγάλω τα δικά μου χρήματα. Αν μέχρι αυτό το σημείο γελάτε και θέλετε να μου κάνετε "πατ πατ" , που είμαι τόσο ρομαντική κι αισιόδοξη, μη μπείτε στον κόπο. Πάντα κρατούσα μικρό καλάθι σ' αυτά.
  Ύστερα από ένα μήνα δουλειάς σ' έναν απατεώνα που υποτίθεται είχε free press και θα μας πλήρωνε και γελάνε κι οι γάτες της γειτονιάς μου, μάζεψα τα μπογαλάκια μου, την κοπάνησα κι αποφάσισα να ψάξω για καμία φυσιολογική δουλειά. Κι εδώ αρχίζει το καλό, γιατί θέλω να σας παραθέσω τις μεγαλύτερες κοτσάνες που άκουσα σε συνεντεύξεις. Τραβήξτε τα βυζγιά σας μαζί μου, χωρίς ντροπές. Και στο ρυθμό του παρακάτω άσματος ασμάτων.

                           
     
                                          "Τι σας άρεσε, απ' όσα σας είπα;"

       Αυτήν την ερώτηση στη ρωτάνε όταν σου έχουν παρουσιάσει την όλη φάση και περιμένουν να βγάλεις την ίδια στιγμή τα πυροτεχνήματα, να ανοίξεις σαμπάνια και ν' αλλάξεις δυο-τρία βρακιά. Στην αγορά εργασίας το 2016, όμως, υπάρχει εκμετάλλευση, δουλεύεις πολλές φορές για την ψυχή της μάνας σου, κάνεις πάρτι αν σε ασφαλίσουν κτλ. Αν ενθουσιαστείς με την κάθε δουλειά, που ίσως να μην πάρεις, και σε γοητεύσει η κάθε περιγραφή, μάλλον θα νιώσεις σύντομα σαν να σε έχει γειώσει σούπερ γκομενάκι. Point being, πρέπει να είσαι πολύ ρομαντικός για να κάνεις τέτοια ερώτηση στον άλλο.

                        "Είσαι φοιτήτρια, γιατί δε θες να ζήσεις τη φοιτητική σου ζωή και να δουλέψεις;"

           Ώπα, ώπα, wait a minute. Από πού συμπεραίνουμε ότι το να δουλεύεις part time σημαίνει ότι δεν έχεις φοιτητική ζωή; Δε σου τρώει δα όλη σου τη ζωή, δε σε κλείνει σε ένα κλουβάκι για να μη μπορείς να αναπνεύσεις, ούτε σε εμποδίζει από το να σπουδάσεις. Αν ενημερώνεσαι σωστά και διαβάζεις/κάνεις τις εργασίες σου, αν οργανώνεις και τον ελεύθερο σου χρόνο για να βλέπεις κόσμο και να περνάς καλά, αυτά τα δυο θα μπορούν να συνδυαστούν.
    Α, επίσης, ζητάτε στην αγγελία σας φοιτητές. ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΡΕΠΕΤΕ ΕΤΣΙ; ΕΙΣΤΕ ΔΙΠΟΛΙΚΟΙ ΞΕΡΩ ΓΩ;

              "Επικοινωνία, αυτοπεποίθηση, το ένα, το άλλο, τι πιστεύετε ότι έχετε περισσότερο;"
          
                Βυζιά.
             
               "Μα πώς δεν έχετε προ'υ'πηρεσία;" *βλέμμα σαράντα καρδιναλίων*
   
                  Έχετε δίκιο, θα τη φυτέψω στο μπαλκόνι μου, μαζί με το λεφτόδεντρο.
    
                 "Εχμ, δεν ξέρω την αμοιβή σας, το λογιστήριο την ξέρει"

                  Α, είστε κι εσείς τόσο πελούσιοι που πληρώνετε αβέρτα κουβέρτα τους υπαλλήλους σας και μετά ξεχνάτε πόσα δίνετε, γιατί είναι και τα μωβ που δίνετε για ναρκωτικά και γκομενάκια. Κι εγώ είμαι αμύθητα πελούσια, σας νιώθω.

                  Είμαι σίγουρη ότι θα ακούσω κι άλλα στο μέλλον, γιατί η ανθρώπινη μαλακία είναι μέγεθος μη μετρήσιμο. Είναι από τα λίγα δεδομένα σ΄αυτή τη ζωή.
             Ας πάμε σ' ένα σχετικά συναφές θέμα,για το οποίο συζητούσα εσχάτως. Όταν λέω σε συμφοιτητές ή φίλους ότι θέλω να βρω δουλειά, πολλές φορές με κοιτάνε με το βλέμμα κλαμμένου κουταβιού και μου λένε "και πώς θα τα βγάζεις πέρα με τη σχολή;". Άλλες φορές ακούω άτομα να λένε ότι αν δεν πατήσουν σε ένα μάθημα, φοβούνται ότι θα κοπούν (το οποίο το λες λίγο παράλογο, αν είσαι σε θεωρητική σχολή). Επίσης, υπάρχει η νοοτροπία ότι "αυτός δεν πατάει, θα πάρει ένα πτυχίο που δεν τον/την αντιπροσωπεύει".
          Let's get things straight. Γνωρίζω παιδιά που δουλεύουν παράλληλα με τη σχολή και μπορούν να τα καταφέρνουν σε αυτήν, βγάζοντας καλούς βαθμούς. Όπως είχα πει και προηγουμένως, με διεξοδική ενημέρωση, εργατικότητα και καλή κατανομή ελεύθερου χρόνου όλα γίνονται. Πολλές φορές μου έρχεται στο μυαλό μια συζήτηση που είχα με μια συμφοιτήτρια, που ανήκει στη γενιά του '85. Προσπαθώντας να μου αποδείξει ότι η γενιά μου είναι πολύ λογικής σχολείου, μου έλεγε ότι η δική της γενιά δούλευαν και σπούδαζαν παράλληλα, δεν πατούσαν σε όλα τα μαθήματα γιατί δε μπορούσαν, αλλά διάβαζαν αρκετά. Άρα η δουλειά δεν είναι απαγορευτικό, ούτε κι άλλοθι να μην ασχολείσαι με τη σχολή σου.
   Επίσης, το να μην πατάει κάποιος στη σχολή του δε σημαίνει ότι δε διαβάζει/δεν κάνει εργασίες. Ούτε ότι θα πάρει ένα πτυχίο που δεν τον/την αντιπροσωπεύει, εκτός κι αν είναι τίποτα Δαπίτης που όλο το εξάμηνο κωλοχτυπιέται στη Β' Παθολογική και στην εξεταστική καβατζώνει τις σημειώσεις της παραταξούλας, πριν την κάνει για Μύκονοοοοοο. Αφήστε που είναι θείο δώρο όταν κάποιο μαλακιστήρι που μιλάει συνέχεια ενώ κάνεις μάθημα δεν πατάει. Όσοι δεν πατάνε, ξέρουν.
- Εσύ δεν πατάς μαρή;
- Όχι, μαμά, εγώ είμαι φυτόοοοο.
    Αυτά είχα να πω σήμερα και να χαίρεστε που είχα όρεξη να γράψω μπλογκ ποστ. Εγώ. Το πιο αναβλητικό άτομο στον κόσμο. Save the date.

2015

   Το 2015 άρχισε για εμένα με έναν πάρα πολύ αστείο τρόπο. Είχα χάσει το σκουλαρίκι της μύτης μου, είδα κι έπαθα μέχρι να το βρω κι αφού εκνευρίστηκα αρκετά, είπα "το 2015 θα είναι χάλια!". Είμαι τρομερά ψύχραιμη, you see.
    Ο πρώτος του μήνας, πάντως, μόνο χάλια δεν ήτανε. Το πιο σημαντικό γεγονός ήταν σίγουρα εκείνο το μεσημέρι στα Εξάρχεια, όπου γνώρισα ένα από τα άτομα με τα οποία πλέον μιλάω πολύ, κλαιγόμαστε μαζί, γενικά έχουμε δέσει. Όλα αυτά στο γνωστό μαγαζί που τότε το χα κάνει ναό - oh, the romantism. Ήτανε μια αστεία ημέρα γιατί ξεκίνησε με εμένα να πηγαίνω στο μάθημα με την τσίμπλα στο μάτι, να πηγαίνω έπειτα στη λέσχη και να τρώω σάπιες σουπιές και κατέληξε με τον ήλιο να βγαίνει στη Μπενάκη, 5 η ώρα το απόγευμα.
    Ο Φλεβάρης ήταν εξίσου καλός, παρά την εξεταστική - γιατί ποιος διασκεδάζει στην εξεταστική; Είχα να θυμάμαι βόλτες στην Ηλιούπολη, στα Εξάρχεια, στο υπόλοιπο κέντρο της Αθήνας. Κι ο Μάρτης ήταν αρκετά συμπαθητικός μήνας. Είχα αρκετά τρεξίματα τότε, αλλά κι ευχάριστες στιγμές. Απογοητεύσεις,άγχη,  αλλά κι ένα γενικά θετικό συναίσθημα. Είχα ημέρες που φίλοι και γνωστοί με κοιτούσαν με το βλέμμα "ούτε εγώ ξέρω τι θα κάνω". Μετά, όμως, χαλάρωσα γιατί, αν συνέχιζα να αγχώνομαι, θα με μάζευαν με τα κουταλάκια.
    Κι έτσι εγένετο ο Απρίλης. Ο οποίος Απρίλης έμοιαζε τόσο ιδανικός και παραμυθένιος που, όταν πήρε μια άλλη τροπή, στο τέλος του, δε διέφερα πολύ από τις γιαγιούλες που λένε στις ειδήσεις "ήταν το καλύτερο παιδί, δεν περίμενα να φερθεί έτσι!". Αν με ρωτήσετε, δυο γεγονότα με σημάδεψαν εκείνη την περίοδο: η ξαφνική κακή συμπεριφορά ενός φιλικού ως τότε προσώπου μου και το ότι έκανα δώρο σε μια κοπέλα που εκτιμώ πολύ για τα γενέθλια της, μαζί με τη ζεστή της αντίδραση. Το ένα ακολούθησε το άλλο και με έκανε να καταλάβω ότι, αν είναι να στραφείς σε ανθρώπους, να στραφείς σε άτομα που εκτιμούν τουλάχιστον αυτά που κάνεις γι' αυτά. Ήταν ένας μήνας που θύμωσα, αλλά και χάρηκα πολύ, που έκλαψα, αλλά και γέλασα πολύ.
    Κι αν ο Απρίλης ήταν άλμπουμ μπάντας, θα ήταν το καλό δεύτερο άλμπουμ. Κι αν ο Μάης ήταν επίσης άλμπουμ, θα ήταν εκείνος ο δίσκος που το γύρισαν σε υποτονικές μπαλάντες χωρίς νόημα. Το ένα άσχημο νέο πήγαινε αγκαζέ με ένα άλλο. Αλλαγές και στη δική μου ζωή, αλλά και στη ζωή αγαπημένων προσώπων, συνήθως όχι ευχάριστες. Μόνο όταν ο μήνας αυτός έφτασε στο τέλος του, τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. "Τελείωσε κι αυτή η Κόλαση" έλεγα.
   Ο Ιούνιος είχε πάλι εξεταστική, αλλά και πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Ήρθα πιο κοντά με άτομα που δε φανταζόμουν, Επέστρεψαν άτομα που εκτιμούσα στο προσκήνιο κι η ατμόσφαιρα ήταν εν τέλει αρκετά ευχάριστη, παρά το γεγονός ότι κάθε απόγευμα που πήγαινα να διαβάσω Στατιστική/Δίκαιο/δεν ξέρω τι άλλο, κατέληγα να τραβάω τα βυζιά μου. Η κατάσταση είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που έβλεπα και στον ύπνο μου ότι μου ζητούσαν σημειώσεις! Παράλληλα, έδινα και Γαλλικά, το Sorbonne C2 οπότε είχα για τα καλά χωθεί στο διάβασμα. Επίσης, ολόκληρη σελίδα ανώνυμων εξομολογήσεων είχε μια δημοσίευση που με έκραζε. Πήρα και μια απόφαση - ν' αφήσω το ένα από τα δυο σάιτς που έγραφα πίσω, γιατί είχα πραγματικά μπουχτίσει με τον ελιτισμό εκεί μέσα. Ναι, τον Ιούνιο ήμουν χαρούμενη, διαβαστερή και φέιμους.
   Κι ενώ το πρώτο μισό έμοιαζε να είναι, σε γενικές γραμμές, καλό, ο Ιούλιος μπήκε με άγριες διαθέσεις. Το δημοψήφισμα - που δεν καταλαβαίνω γιατί έγινε τελικά -, τα capital controls, η προπαγάνδα των καναλιών, το ξεκατίνιασμα στα σόσιαλ μίντια έφεραν μια αναστάτωση. Τα θετικά εκείνου του μήνα ήταν δυο: η μετακόμιση σε καινούριο σπίτι, που υπερλατρεύω, κι η μονοήμερη που είχα πάει στην εξωτική Χαλκίδα, όπου άπλωνα τις ποδάρες μου με φόντο τη θάλασσα. Ο Αύγουστος ήταν ψιλοβαρετός - αλλά γενικά σιχαίνομαι τον Αύγουστο. Πήγα, όμως, διακοπές στο Ηράκλειο, έφαγα πολύ, περπάτησα, έγινα κλαμμένο μουνί στη Μποφίλιου. Γύρισα με διαφορετική διάθεση στην Αθήνα.
    Εκτίμησα εν τέλει τον Αύγουστο όταν ήρθε ο Σεπτέμβρης. Συνήθως λατρεύω αυτόν το μήνα. Και θα τον λάτρευα, αν δεν έβγαιναν στην επιφάνεια τα άγχη μου κι οι εμμονές μου, δημιουργώντας πολλές φορές προβλήματα που δε χρειαζόταν να υπάρξουν. Plus, είχα πιάσει δουλειά σε ένα free press της κακιάς ώρας που μου έμαθε μεν πολλά πράγματα, με έκανε να πιστέψω πως έχανα το χρόνο μου από τη στιγμή που δεν πληρώθηκα. Το ίδιο συνέβη και με τον Οκτώβρη, όπου παραιτήθηκα από αυτή τη δουλειά κι είχα μια έκφραση κλαίουσας ιτιάς εξαιτίας των πραγμάτων που συνέβησαν τον προηγούμενο μήνα - κι επαγγελματικά και προσωπικά, Και θα συνέβαινε και το Νοέμβρη μα κάπου στα τέλη του μήνα τα πράγματα βελτιώθηκαν. Και το Δεκέμβρη οι εκκρεμότητες μπήκαν στην τελική ευθεία.
                              (έπρεπε να χώσω ποπ. Είμαι ξεπουλημένη)

       
    Κι αν δε βγάζετε νόημα από αυτά που γράφω - γιατί αν άνοιγα το ένα και το άλλο θέμα, θα χρειαζόμουν άλλα δυο μπλογκ-, θα σας παραθέσω όλα όσα έμαθα το 2015:
* Οι προσδοκίες σκοτώνουν κι αυτόν που τις έχει κι αυτόν στον οποίον κατευθύνονται, σαμτάιμς. Είναι μια μορφή πίεσης.
 * Γενικά, οι καλύτερες σχέσεις συμβαίνουν όταν δεν έχεις προσδοκίες.
 * Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιέζουμε ανθρώπους και καταστάσεις. Είμαι από τα άτομα που έχουν ένα πλάνο για τα πάντα με αποτέλεσμα πολλές φορές οι γύρω μου να ψάχνουν εφημερεύοντα φαρμακεία για να πάρουν ηρεμιστικά. Φέτος, όμως, είδα πόσο κακή είναι η πίεση, ειδικά όταν κατευθύνεται σε άτομα που λίγο ή πολύ σε εκτιμούν.
  * Αν αγαπάς κάποιον, δε χρειάζεται πληθωρικότητα. Το να λες με 10 τρόπους "σε αγαπώ" σε ένα μήνυμα είναι κάτι που θα σε κάνει να βαράς φέισπαλμ αργότερα. Ναι, το ξέρουν ότι τους αγαπάς. Αρκεί μια ευγενική χειρονομία για να τους το δείξεις και να πάρεις τα αρχίδια σου τις περισσότερες φορές.
  * Το άγχος δεν οδηγεί πουθενά και δε θεραπεύεται δημιουργώντας κι άλλο άγχος.
  * Το φαγητό, η καλή μουσική, η καλή παρέα και το αλκοόλ άνετα αντικαθιστούν επαγγελματίες ψυχολόγους.
   Σίγουρα έχω διδαχθεί κι άλλα, αλλά αυτά είναι τα βασικά. Και, για να δέσει το γλυκό, θα κάνω και μερικά resolutions:
   * Να βρω την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ δουλειάς, σχολής και Σουηδικών. Ναι, μαθαίνω Σουηδικά γιατί είμαι πολύ χίψστερ ξέρω γω κι άσε τους άλλους να μαθαίνουν Ιταλικά, Σπανιόλικα και Ρώσικα.
  * Να βρω κανένα σάιτ να γράφω επαγγελματικά, με καλό κλίμα π.χ. να μη βρέχει, να μη μπουμπουνίζει, να μην έχει πολύ κρύο.
 * Να κρατήσω μια χαλαρή στάση απέναντι στα πράγματα και τους ανθρώπους γιατί με το ζόρι παντρειά δε γίνεται.
 * Να μην παραμελώ τον εαυτό μου για χάρη των άλλων.
    Γενικά, το 2015 ήταν μια αρκετά hit n miss χρονιά, που λέμε κι εμείς οι άρρωστα μουσικόφιλοι. Είχε στιγμές που ήμουν στα πατώματα και λίγο έλειψε να ακούσω παρακμιακά σκυλάδ...όχι, οκ, τα τελευταία τα γλίτωσα. Είχε στιγμές που περνούσα γαμάτα, ζούσα τη ντόλτσε βίτα. Όμως, αυτό που αναγνωρίσω σε μια σχετικά προβληματική χρονιά είναι ότι έμαθα πολλά πράγματα κι ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά τα άτομα που άμεσα ή έμμεσα μου τα έμαθαν.
   Ελπίζω να είναι ένα καλό εφόδιο για να αντιμετωπίσω το 2016. Για την ώρα, το μόνο που έχω να ευχηθώ είναι το κλασσικό "καλή χρονιά!".  Και, φυσικά, να πω ένα μεγάλο R.I.P. στο Lemmy. Δεν είναι ότι άκουγα συνέχεια Motorhead, ούτε το παίζω μεταλού - παρόλο που ακούω καμιά φορά-, όμως πάντα τονε συμπαθούσα.
   Ελπίζω, λοιπόν, η νέα χρονιά να μην είναι hit n miss, αλλά να πατάει στα σωστά μονοπάτια και να φέρει σε όλους αυτά που επιθυμούν κι αυτά που τους στέρησε ο προηγούμενος χρόνος.

Α, ναι, έχω και μπλογκ

                                 Κάτι πράγματα που θυμάμαι όμως!
( πρέπει να τσοντάρω τραγούδι, για να μη σπάμε τις παραδόσεις. Είναι λίγο άσχετο με την ανάρτηση, αλλά δε γαμείς - καθόλου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.)

    Η αλήθεια είναι ότι, κάθε φορά που λέω στον εαυτό μου "έεεελααα μωρέεε, γράααψεεε κάαατι για το μπλοοοογκ", γράφω μισή ανάρτηση, μετά τη σβήνω, μετά γράφω άλλη, μετά την ξανασβήνω. Σήμερα σκεφτόμουν να το κλείσω το μαγαζί, ότι η περσόνα της the writer μας τελείωσε, αλλά, μετά το μελό που έριξα τους τελευταίους μήνες, το επιπλέον μελό είναι αχρείαστο. Κι επειδή νιώθω πως αυτό το μελό το μετέφερα κι εδώ, μπορώ να σας πω ότι είμαι πολύ καλύτερα και θα σας παραθέσω τι έμαθα αυτούς τους μήνες.

• Όταν θέτεις στον άλλον προσδοκίες, να ξέρεις, εσύ είσαι ο μαλάκας. Είναι σαν να του λες "δε μου φτάνει αυτό που μου δίνεις, θέλω κι άλλο". Πας γυρεύοντας να απογοητευτείς, ακόμα και στις καλύτερες καταστάσεις γιατί πολύ απλά ο άλλος δεν είναι ο σούπερ ουάου γαμάτος που πάει να πραγματοποιήσει όλες σου τις επιθυμίες.
• Ε, κάθε άνθρωπος που περνάει από τη ζωή μας μας δίνει αυτό που γουστάρει να μας δώσει. Μπορεί να είναι ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου, μπορεί να είναι μια νευρική κρίση, μπορεί να ξερνάει κουταβάκια.
• Το άγχος δεν καταπολεμάται με επιπλέον άγχος. Μετά από 2-3 γεγονότα που σηματοδότησαν το φθινόπωρο μου, θέλησα να φορτώσω το πρόγραμμά μου όσο δεν πάει, μήπως και ξεχαστώ. Όσο προχωράει το εξάμηνο, όμως, φλερτάρω με την υπερκόπωση και το σύμπαν μου ρίχνει μια τεράστια μούντζα. Και, guess what, δεν ξεχάστηκα ούτε στο ελάχιστο, μόνο φλέρταρα με τη νευρική κρίση. Το επόμενο εξάμηνο όμως θα επανορθώσω.
•  Επίσης, το άγχος έχει την εκπληκτική ικανότητα να σου δημιουργεί στο μυαλό καταστάσεις που δεν υπάρχουν ή να μεγαλοποιεί τις ήδη υπάρχουσες. Ε, δεν το χρειαζόμαστε στη ζωή μας. Ούτε αυτό, ούτε την παράνοια.
• Όταν κάποιος στην παρέα/στη σχολή/στις εξωτικές παραλίες του Τιμπουκτού συνεχώς το παίζει ψαγμένος και πλασάρει ατάκες κατευθείαν από τον Δαυίδ Αβραμίδη, απομακρυνθείτε από αυτόν με αλαφρά πηδηματάκια. 
• Όταν ένας γκόμενος με τον οποίο καυλαντίζετε εμφανίζεται κι εξαφανίζεται όποτε του καπνίσει, μάλλον έχει καιρό να γαμήσει. Εσείς καλά θα κάνετε να τον γράψετε, όπως σας γράφει όσο έχει μια άλλη γκόμενα να ασχολείται. Τα πέρασα στο Λύκειο, το ξέρω.
•  Αν ο υποψήφιος εργοδότης σου δε σε κοιτάξει σα δαιμονισμένο που δεν έχεις προ'υ'πηρεσία, να είσαι σίγουρος πως δε θα σε σκοτώσει άμεσα. 
• Σε μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων θα γελάμε με τους ανθρώπους που χτυπήθηκαμε για αυτούς, αλλά αυτοί δε μας το ανταπέδωσαν όπως θέλαμε. Π.χ. ήμουν κολλημένη με έναν τύπο στο Λύκειο και εσχάτως έμαθα ότι είναι τόσο επιμελής φοιτητής, που μαλακίζεται στα τραπεζάκια της Δαπ. Βρήκε το δρόμο του - αν όλα πάνε στραβά, θα του κολλάνε ένσημα ως θαμώνα του Passepartout στο Κολωνάκι. Αν όλα πάνε καλά, ίσως να τον προάγουν ως επίτιμο κλαρίνο στην Β Παθολογική ( αφτεράδικο στο Γκάζι, για τους ανίδεους)
• Γενικά, καυλαντίστε γιατί χανόμαστε. Οι νεότεροι, φροντίστε να περνάτε όσο το δυνατόν καλύτερα και να μην ψυχαναγκάζεστε να βρείτε σχέση. Όλα θα προκύψουν, αργά ή γρήγορα.
• Κι αν έχετε σχέση, μην πέσετε με τα μούτρα από την αρχή, λες κι έχετε κανονίσει γάμο με τον άλλον. Θα σπάσετε καμιά μύτη!                                                                                                               Σας συμβουλεύω να αγοράσετε καμιά σαμπάνια, να την έχετε πρόχειρη, σε περίπτωση που ξαναγράψω ανάρτηση.