Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

2015

   Το 2015 άρχισε για εμένα με έναν πάρα πολύ αστείο τρόπο. Είχα χάσει το σκουλαρίκι της μύτης μου, είδα κι έπαθα μέχρι να το βρω κι αφού εκνευρίστηκα αρκετά, είπα "το 2015 θα είναι χάλια!". Είμαι τρομερά ψύχραιμη, you see.
    Ο πρώτος του μήνας, πάντως, μόνο χάλια δεν ήτανε. Το πιο σημαντικό γεγονός ήταν σίγουρα εκείνο το μεσημέρι στα Εξάρχεια, όπου γνώρισα ένα από τα άτομα με τα οποία πλέον μιλάω πολύ, κλαιγόμαστε μαζί, γενικά έχουμε δέσει. Όλα αυτά στο γνωστό μαγαζί που τότε το χα κάνει ναό - oh, the romantism. Ήτανε μια αστεία ημέρα γιατί ξεκίνησε με εμένα να πηγαίνω στο μάθημα με την τσίμπλα στο μάτι, να πηγαίνω έπειτα στη λέσχη και να τρώω σάπιες σουπιές και κατέληξε με τον ήλιο να βγαίνει στη Μπενάκη, 5 η ώρα το απόγευμα.
    Ο Φλεβάρης ήταν εξίσου καλός, παρά την εξεταστική - γιατί ποιος διασκεδάζει στην εξεταστική; Είχα να θυμάμαι βόλτες στην Ηλιούπολη, στα Εξάρχεια, στο υπόλοιπο κέντρο της Αθήνας. Κι ο Μάρτης ήταν αρκετά συμπαθητικός μήνας. Είχα αρκετά τρεξίματα τότε, αλλά κι ευχάριστες στιγμές. Απογοητεύσεις,άγχη,  αλλά κι ένα γενικά θετικό συναίσθημα. Είχα ημέρες που φίλοι και γνωστοί με κοιτούσαν με το βλέμμα "ούτε εγώ ξέρω τι θα κάνω". Μετά, όμως, χαλάρωσα γιατί, αν συνέχιζα να αγχώνομαι, θα με μάζευαν με τα κουταλάκια.
    Κι έτσι εγένετο ο Απρίλης. Ο οποίος Απρίλης έμοιαζε τόσο ιδανικός και παραμυθένιος που, όταν πήρε μια άλλη τροπή, στο τέλος του, δε διέφερα πολύ από τις γιαγιούλες που λένε στις ειδήσεις "ήταν το καλύτερο παιδί, δεν περίμενα να φερθεί έτσι!". Αν με ρωτήσετε, δυο γεγονότα με σημάδεψαν εκείνη την περίοδο: η ξαφνική κακή συμπεριφορά ενός φιλικού ως τότε προσώπου μου και το ότι έκανα δώρο σε μια κοπέλα που εκτιμώ πολύ για τα γενέθλια της, μαζί με τη ζεστή της αντίδραση. Το ένα ακολούθησε το άλλο και με έκανε να καταλάβω ότι, αν είναι να στραφείς σε ανθρώπους, να στραφείς σε άτομα που εκτιμούν τουλάχιστον αυτά που κάνεις γι' αυτά. Ήταν ένας μήνας που θύμωσα, αλλά και χάρηκα πολύ, που έκλαψα, αλλά και γέλασα πολύ.
    Κι αν ο Απρίλης ήταν άλμπουμ μπάντας, θα ήταν το καλό δεύτερο άλμπουμ. Κι αν ο Μάης ήταν επίσης άλμπουμ, θα ήταν εκείνος ο δίσκος που το γύρισαν σε υποτονικές μπαλάντες χωρίς νόημα. Το ένα άσχημο νέο πήγαινε αγκαζέ με ένα άλλο. Αλλαγές και στη δική μου ζωή, αλλά και στη ζωή αγαπημένων προσώπων, συνήθως όχι ευχάριστες. Μόνο όταν ο μήνας αυτός έφτασε στο τέλος του, τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα. "Τελείωσε κι αυτή η Κόλαση" έλεγα.
   Ο Ιούνιος είχε πάλι εξεταστική, αλλά και πολύ ευχάριστες εκπλήξεις. Ήρθα πιο κοντά με άτομα που δε φανταζόμουν, Επέστρεψαν άτομα που εκτιμούσα στο προσκήνιο κι η ατμόσφαιρα ήταν εν τέλει αρκετά ευχάριστη, παρά το γεγονός ότι κάθε απόγευμα που πήγαινα να διαβάσω Στατιστική/Δίκαιο/δεν ξέρω τι άλλο, κατέληγα να τραβάω τα βυζιά μου. Η κατάσταση είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που έβλεπα και στον ύπνο μου ότι μου ζητούσαν σημειώσεις! Παράλληλα, έδινα και Γαλλικά, το Sorbonne C2 οπότε είχα για τα καλά χωθεί στο διάβασμα. Επίσης, ολόκληρη σελίδα ανώνυμων εξομολογήσεων είχε μια δημοσίευση που με έκραζε. Πήρα και μια απόφαση - ν' αφήσω το ένα από τα δυο σάιτς που έγραφα πίσω, γιατί είχα πραγματικά μπουχτίσει με τον ελιτισμό εκεί μέσα. Ναι, τον Ιούνιο ήμουν χαρούμενη, διαβαστερή και φέιμους.
   Κι ενώ το πρώτο μισό έμοιαζε να είναι, σε γενικές γραμμές, καλό, ο Ιούλιος μπήκε με άγριες διαθέσεις. Το δημοψήφισμα - που δεν καταλαβαίνω γιατί έγινε τελικά -, τα capital controls, η προπαγάνδα των καναλιών, το ξεκατίνιασμα στα σόσιαλ μίντια έφεραν μια αναστάτωση. Τα θετικά εκείνου του μήνα ήταν δυο: η μετακόμιση σε καινούριο σπίτι, που υπερλατρεύω, κι η μονοήμερη που είχα πάει στην εξωτική Χαλκίδα, όπου άπλωνα τις ποδάρες μου με φόντο τη θάλασσα. Ο Αύγουστος ήταν ψιλοβαρετός - αλλά γενικά σιχαίνομαι τον Αύγουστο. Πήγα, όμως, διακοπές στο Ηράκλειο, έφαγα πολύ, περπάτησα, έγινα κλαμμένο μουνί στη Μποφίλιου. Γύρισα με διαφορετική διάθεση στην Αθήνα.
    Εκτίμησα εν τέλει τον Αύγουστο όταν ήρθε ο Σεπτέμβρης. Συνήθως λατρεύω αυτόν το μήνα. Και θα τον λάτρευα, αν δεν έβγαιναν στην επιφάνεια τα άγχη μου κι οι εμμονές μου, δημιουργώντας πολλές φορές προβλήματα που δε χρειαζόταν να υπάρξουν. Plus, είχα πιάσει δουλειά σε ένα free press της κακιάς ώρας που μου έμαθε μεν πολλά πράγματα, με έκανε να πιστέψω πως έχανα το χρόνο μου από τη στιγμή που δεν πληρώθηκα. Το ίδιο συνέβη και με τον Οκτώβρη, όπου παραιτήθηκα από αυτή τη δουλειά κι είχα μια έκφραση κλαίουσας ιτιάς εξαιτίας των πραγμάτων που συνέβησαν τον προηγούμενο μήνα - κι επαγγελματικά και προσωπικά, Και θα συνέβαινε και το Νοέμβρη μα κάπου στα τέλη του μήνα τα πράγματα βελτιώθηκαν. Και το Δεκέμβρη οι εκκρεμότητες μπήκαν στην τελική ευθεία.
                              (έπρεπε να χώσω ποπ. Είμαι ξεπουλημένη)
       
    Κι αν δε βγάζετε νόημα από αυτά που γράφω - γιατί αν άνοιγα το ένα και το άλλο θέμα, θα χρειαζόμουν άλλα δυο μπλογκ-, θα σας παραθέσω όλα όσα έμαθα το 2015:
* Οι προσδοκίες σκοτώνουν κι αυτόν που τις έχει κι αυτόν στον οποίον κατευθύνονται, σαμτάιμς. Είναι μια μορφή πίεσης.
 * Γενικά, οι καλύτερες σχέσεις συμβαίνουν όταν δεν έχεις προσδοκίες.
 * Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιέζουμε ανθρώπους και καταστάσεις. Είμαι από τα άτομα που έχουν ένα πλάνο για τα πάντα με αποτέλεσμα πολλές φορές οι γύρω μου να ψάχνουν εφημερεύοντα φαρμακεία για να πάρουν ηρεμιστικά. Φέτος, όμως, είδα πόσο κακή είναι η πίεση, ειδικά όταν κατευθύνεται σε άτομα που λίγο ή πολύ σε εκτιμούν.
  * Αν αγαπάς κάποιον, δε χρειάζεται πληθωρικότητα. Το να λες με 10 τρόπους "σε αγαπώ" σε ένα μήνυμα είναι κάτι που θα σε κάνει να βαράς φέισπαλμ αργότερα. Ναι, το ξέρουν ότι τους αγαπάς. Αρκεί μια ευγενική χειρονομία για να τους το δείξεις και να πάρεις τα αρχίδια σου τις περισσότερες φορές.
  * Το άγχος δεν οδηγεί πουθενά και δε θεραπεύεται δημιουργώντας κι άλλο άγχος.
  * Το φαγητό, η καλή μουσική, η καλή παρέα και το αλκοόλ άνετα αντικαθιστούν επαγγελματίες ψυχολόγους.
   Σίγουρα έχω διδαχθεί κι άλλα, αλλά αυτά είναι τα βασικά. Και, για να δέσει το γλυκό, θα κάνω και μερικά resolutions:
   * Να βρω την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ δουλειάς, σχολής και Σουηδικών. Ναι, μαθαίνω Σουηδικά γιατί είμαι πολύ χίψστερ ξέρω γω κι άσε τους άλλους να μαθαίνουν Ιταλικά, Σπανιόλικα και Ρώσικα.
  * Να βρω κανένα σάιτ να γράφω επαγγελματικά, με καλό κλίμα π.χ. να μη βρέχει, να μη μπουμπουνίζει, να μην έχει πολύ κρύο.
 * Να κρατήσω μια χαλαρή στάση απέναντι στα πράγματα και τους ανθρώπους γιατί με το ζόρι παντρειά δε γίνεται.
 * Να μην παραμελώ τον εαυτό μου για χάρη των άλλων.
    Γενικά, το 2015 ήταν μια αρκετά hit n miss χρονιά, που λέμε κι εμείς οι άρρωστα μουσικόφιλοι. Είχε στιγμές που ήμουν στα πατώματα και λίγο έλειψε να ακούσω παρακμιακά σκυλάδ...όχι, οκ, τα τελευταία τα γλίτωσα. Είχε στιγμές που περνούσα γαμάτα, ζούσα τη ντόλτσε βίτα. Όμως, αυτό που αναγνωρίσω σε μια σχετικά προβληματική χρονιά είναι ότι έμαθα πολλά πράγματα κι ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά τα άτομα που άμεσα ή έμμεσα μου τα έμαθαν.
   Ελπίζω να είναι ένα καλό εφόδιο για να αντιμετωπίσω το 2016. Για την ώρα, το μόνο που έχω να ευχηθώ είναι το κλασσικό "καλή χρονιά!".  Και, φυσικά, να πω ένα μεγάλο R.I.P. στο Lemmy. Δεν είναι ότι άκουγα συνέχεια Motorhead, ούτε το παίζω μεταλού - παρόλο που ακούω καμιά φορά-, όμως πάντα τονε συμπαθούσα.
   Ελπίζω, λοιπόν, η νέα χρονιά να μην είναι hit n miss, αλλά να πατάει στα σωστά μονοπάτια και να φέρει σε όλους αυτά που επιθυμούν κι αυτά που τους στέρησε ο προηγούμενος χρόνος.


Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Α, ναι, έχω και μπλογκ

                                 Κάτι πράγματα που θυμάμαι όμως!
( πρέπει να τσοντάρω τραγούδι, για να μη σπάμε τις παραδόσεις. Είναι λίγο άσχετο με την ανάρτηση, αλλά δε γαμείς - καθόλου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.)

    Η αλήθεια είναι ότι, κάθε φορά που λέω στον εαυτό μου "έεεελααα μωρέεε, γράααψεεε κάαατι για το μπλοοοογκ", γράφω μισή ανάρτηση, μετά τη σβήνω, μετά γράφω άλλη, μετά την ξανασβήνω. Σήμερα σκεφτόμουν να το κλείσω το μαγαζί, ότι η περσόνα της the writer μας τελείωσε, αλλά, μετά το μελό που έριξα τους τελευταίους μήνες, το επιπλέον μελό είναι αχρείαστο. Κι επειδή νιώθω πως αυτό το μελό το μετέφερα κι εδώ, μπορώ να σας πω ότι είμαι πολύ καλύτερα και θα σας παραθέσω τι έμαθα αυτούς τους μήνες.

  • Όταν θέτεις στον άλλον προσδοκίες, να ξέρεις, εσύ είσαι ο μαλάκας. Είναι σαν να του λες "δε μου φτάνει αυτό που μου δίνεις, θέλω κι άλλο". Πας γυρεύοντας να απογοητευτείς, ακόμα και στις καλύτερες καταστάσεις γιατί πολύ απλά ο άλλος δεν είναι ο σούπερ ουάου γαμάτος που πάει να πραγματοποιήσει όλες σου τις επιθυμίες.
  • Ε, κάθε άνθρωπος που περνάει από τη ζωή μας μας δίνει αυτό που γουστάρει να μας δώσει. Μπορεί να είναι ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου, μπορεί να είναι μια νευρική κρίση, μπορεί να ξερνάει κουταβάκια.
  • Το άγχος δεν καταπολεμάται με επιπλέον άγχος. Μετά από 2-3 γεγονότα που σηματοδότησαν το φθινόπωρο μου, θέλησα να φορτώσω το πρόγραμμά μου όσο δεν πάει, μήπως και ξεχαστώ. Όσο προχωράει το εξάμηνο, όμως, φλερτάρω με την υπερκόπωση και το σύμπαν μου ρίχνει μια τεράστια μούντζα. Και, guess what, δεν ξεχάστηκα ούτε στο ελάχιστο, μόνο φλέρταρα με τη νευρική κρίση. Το επόμενο εξάμηνο όμως θα επανορθώσω.
  •  Επίσης, το άγχος έχει την εκπληκτική ικανότητα να σου δημιουργεί στο μυαλό καταστάσεις που δεν υπάρχουν ή να μεγαλοποιεί τις ήδη υπάρχουσες. Ε, δεν το χρειαζόμαστε στη ζωή μας. Ούτε αυτό, ούτε την παράνοια.
  • Όταν κάποιος στην παρέα/στη σχολή/στις εξωτικές παραλίες του Τιμπουκτού συνεχώς το παίζει ψαγμένος και πλασάρει ατάκες κατευθείαν από τον Δαυίδ Αβραμίδη, απομακρυνθείτε από αυτόν με αλαφρά πηδηματάκια. 
  • Όταν ένας γκόμενος με τον οποίο καυλαντίζετε εμφανίζεται κι εξαφανίζεται όποτε του καπνίσει, μάλλον έχει καιρό να γαμήσει. Εσείς καλά θα κάνετε να τον γράψετε, όπως σας γράφει όσο έχει μια άλλη γκόμενα να ασχολείται. Τα πέρασα στο Λύκειο, το ξέρω.
  •  Αν ο υποψήφιος εργοδότης σου δε σε κοιτάξει σα δαιμονισμένο που δεν έχεις προ'υ'πηρεσία, να είσαι σίγουρος πως δε θα σε σκοτώσει άμεσα. 
  • Σε μεγάλο ποσοστό των περιπτώσεων θα γελάμε με τους ανθρώπους που χτυπήθηκαμε για αυτούς, αλλά αυτοί δε μας το ανταπέδωσαν όπως θέλαμε. Π.χ. ήμουν κολλημένη με έναν τύπο στο Λύκειο και εσχάτως έμαθα ότι είναι τόσο επιμελής φοιτητής, που μαλακίζεται στα τραπεζάκια της Δαπ. Βρήκε το δρόμο του - αν όλα πάνε στραβά, θα του κολλάνε ένσημα ως θαμώνα του Passepartout στο Κολωνάκι. Αν όλα πάνε καλά, ίσως να τον προάγουν ως επίτιμο κλαρίνο στην Β Παθολογική ( αφτεράδικο στο Γκάζι, για τους ανίδεους)
  • Γενικά, καυλαντίστε γιατί χανόμαστε. Οι νεότεροι, φροντίστε να περνάτε όσο το δυνατόν καλύτερα και να μην ψυχαναγκάζεστε να βρείτε σχέση. Όλα θα προκύψουν, αργά ή γρήγορα.
  • Κι αν έχετε σχέση, μην πέσετε με τα μούτρα από την αρχή, λες κι έχετε κανονίσει γάμο με τον άλλον. Θα σπάσετε καμιά μύτη!                                                                                                               Σας συμβουλεύω να αγοράσετε καμιά σαμπάνια, να την έχετε πρόχειρη, σε περίπτωση που ξαναγράψω ανάρτηση. 
                                                                                                           

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Ραδιοφωνική Ενημέρωση

    Πέρασα να πω ότι, πέρα από τα διάφορα first world problems που με κυριεύουν, κάνω και ραδιόφωνο. Θα το χετε δει πάνω δεξιά στο μπλογκ, ότι "κάνει ραδιόφωνο το νούμερο". Για να σας το επεξηγήσω, το νούμερο (εγώ) κάνει εκπομπή, κάθε Τρίτη 10-12 το βράδυ, στο Sin Radio.
   Αύριο, θα έχετε την τύχη και την τιμή να με ακούσετε να παίζω με κομμάτια που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το Χάλογουιν. Είμαι αμερικανάκι, όπως θα σας πληροφορήσουν οι έξαλλοι Κνίτες στη γωνία.
   Α, θέλετε και λινκ; Πάρτε το.
  http://www.sinwebradio.com/
 Κι αν με χάσετε αυτήν την Τρίτη, ντοντ γιου γουόρι, θα υπάρξουν κι άλλες!

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Μια ευτυχής ατυχία

   Δεν έχω ιδέα ποιον μπορεί να εμπνεύσει η ιστορία μου. Οι μεγαλύτεροι από σας μάλλον θα με κράξουν, θα πουν ότι έχω τα λεγόμενα first world problems. Εγώ, όμως, θα τη γράψω γιατί γι' αυτό έχουμε τα μπλογκς μας, για να γράφουμε τα σώψυχα μας.
    Έχω γράφει μια ανάρτηση για ένα μαγαζί με το οποίο είχα δεθεί αρκεί, πόσο μάλλον με την πρώην σερβιτόρα του. Την έχετε επίσης συναντήσει σε μια ανάρτηση του Ιουλίου, όπως κι εδώ. Αν οι τρεις αναφορές σε αναρτήσεις σας φαίνονται too much, οι γύρω μου ήξεραν από τις πρώτες στιγμές ότι την ανέφερα με ενθουσιασμό. Κάποιοι με ειρωνεύονταν. "Ερωτευμένη μαζί της είσαι;", μου έλεγαν. Τους τα παρουσίαζα όλα τόσο ιδανικά και παραμυθένια.
    Όταν έφθασε το καλοκαίρι, εγώ άρχισα ν' αντιλαμβάνομαι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο παραμυθένια όσο τα βλέπω. Η διαφορά ηλικίας μας γινόταν σιγά σιγά αισθητή. "Είμαι 20, δεν υπήρξα 30, δεν ξέρω πώς σκέφτεσαι" της είπα κάποια στιγμή. Εκείνη μου χαμογέλασε και μου είπε "δεν πειράζει". Ήταν μια περίοδος εξεταστικής, ίσως της πιο δύσκολης εξεταστικής που είχα περάσει ως τώρα. Θα μετακομίζαμε σύντομα κι όλοι ήταν μες στα νεύρα. Έβρισκα ένα καταφύγιο σε εκείνην και σύντομα, δεδομένου ότι είχαμε χάσει το σημείο συνάντησης μας, επεδίωξα να τη βλέπω συχνότερα. Όταν τελείωνε η εξεταστική, της πρότεινα να βγούμε, να ρθει στο νέο μου σπίτι.
   Έλα, όμως, που έπεσα στη χειρότερη περίοδο! Θα έλειπε όλο σχεδόν το καλοκαίρι, καθώς η αδελφή της είχε έρθει Ελλάδα μετά από χρόνια και θα ήταν σκληρό να την αφήσει όλο το καλοκαίρι να κοιτάει το ταβάνι!  Αρκέστηκα, λοιπόν, στο να την παίρνω τηλέφωνα. Αυτό στην αρχή έμοιαζε καλή λύση, μέχρι να έρθει ο Σεπτέμβρης και να την ξαναδώ. Στο τηλέφωνο, μιλούσαμε ζεστά και φιλικά η μία στην άλλη.
   Μέχρι που σε έναν από τους τηλεφωνικούς μας διαλόγους της είπα ότι τη σκεφτόμουν χαρούμενη, σαν να ήταν δίπλα μου, ενώ έδινα προφορικά στα Γαλλικά. Σκιάχτηκε. Ετοιμάστηκε να μου πει κάτι, αλλά την έκοψα. Και μετά, κάναμε καιρό να μιλήσουμε. Τότε δεν καταλάβαινα. Τώρα έχω καταλάβει ότι αυτή δεν το βρήκε τόσο γλυκό όσο εγώ, αλλά εμμονικό. Γιατί ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θα το έβρισκε γλυκό, ειδικά από τη στιγμή που δεν τα έχουμε;
                                                  (ας αυτοσαρκαστώ με τραγούδι)
       
   Σεπτέμβρης. Ξαναμιλήσαμε για να τη βοηθήσω με την εξεταστική. Ο διάλογος μας στο τηλέφωνο θύμιζε τον παλιό, καλό καιρό. Της είχα πει πως θα περνούσα από κέντρο για να τη βοηθήσω. Είχα χαρεί. Θα την ξανάβλεπα ή έτσι νόμιζα.
    Πέρασα μια Πέμπτη που με άγχωσε πολύ. Δεν απαντούσε ούτε στα τηλέφωνα, ούτε στα μηνύματα. Εκνευρίστηκα. "Δε θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της;" έλεγα. Επιχείρησα και την επόμενη ημέρα, όπου τελικά μου ήρθε μήνυμα της. Μου εξήγησε πως είχε μπλοκάρει το κινητό. Μου είπε να μην περάσω από κέντρο γιατί θα πήγαινε σε μια συνέντευξη για δουλειά. Μ' ευχαρίστησε για την πρωτοβουλία μου και απολογήθηκε που δεν απαντούσε. Εγώ της έστειλα ένα μήνυμα για "καλή επιτυχία", γαντζώνοντας την επιθυμία μου να τη δω όπως και δήποτε. Της έστειλα κι ένα δεύτερο μήνυμα, όπου έκανα σαν γκόμενα, λέγοντας πως με προβληματίζει που έγινα φορτική και πως με προβληματίζει η διαφορά ηλικίας μας. Δεν απάντησε. Πλέον, καταλαβαίνω γιατί. Την είχα πνίξει με τις επιθυμίες μου κι η απολογία μου δε βοήθησε σε κάτι.
    Πέρασε καιρός για να έρθω στα ίσα μου. Κλάματα, θυμός - δεν ξέρω πώς θα κάνω αν με χωρίσει γκόμενος. "Κάνε πράγματα για τον εαυτό σου" με συμβούλευαν όλοι. "Τι να κάνω;¨ρωτούσα πάντα. Από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου, φρόντιζα τους άλλους. Έτσι είχα μάθει, γιατί δεν εκτιμούσα τον εαυτό μου.
    Μέσα μου, παρακαλούσα να γυρίσει. Στη σχολή, όμως, δεν την είδα ποτέ. Θα χε πιάσει δουλειά κι εγώ βυθιζόμουν στη στεναχώρια. Είχα μπει πολλάκις στον πειρασμό να την πάρω εγώ τηλέφωνο. Η λογική μου έλεγε πως ήταν λάθος, αλλά με καταλάμβανε αυτός ο ψυχαναγκασμός μου να της μιλήσω και να δώσω ένα τέλος στην ιστορία αυτή - δεν ήταν ψυχαναγκασμός, ήταν τελικά η εξάρτησή μου από εκείνη.
   Κάποια στιγμή, ξεχείλισε το ποτήρι. Με είχα βαρεθεί να στεναχωριέμαι και να το σκέφτομαι, ενώ υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά θέματα να στεναχωρηθεί κανείς. Έφτιαξα μια λίστα με πράγματα που θα θελα να κάνω για τον εαυτό μου. Είπα να δώσω ευκαιρίες σ΄ άλλα άτομα, να μην είμαι τόσο συγκεκριμένη πια. Άρχισα να μαθαίνω να μαγειρεύω - έκανα μια γαριδομακαρονάδα, μούρλια! Αποφάσισα να απομακρύνω τα άτομα που μου χαλούσαν - ακόμα και με τις καλές τους προθέσεις - την ψυχολογία. Έχω πολλά πράγματα να μάθω, σίγουρα. Αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσω κι εγώ.
   Με αφορμή μια χθεσινή μου συζήτηση, συνειδητοποίησα ότι βάζω πρόγραμμα σε όλη μου τη ζωή κι αυτό δεν είναι καλό. Η εμμονή μου με εκείνην είχε ξεκινήσει εν μέρει από αυτή μου την τάση να βάζω πρόγραμμα - πότε θα τη συναντήσω, τι θα της πω. Την πίεσα σε μια φάση της ζωής της που δεν έπρεπε. Εκείνη δε σκεφτόταν ποτέ έτσι. Καλά έκανε. Ήταν χαλαρή κι ανεξάρτητη - καμία σχέση με εμένα.
    Έχω συνειδητοποιήσει, λοιπόν, τα λάθη μου. Δεν την κατηγορώ που έχει μια διαφορετική ζωή από εμένα, με άλλες προτεραιότητες. Ούτε που δε με έχει πάρει τηλέφωνο ως τώρα - πιθανόν θα φοβάται μην τροφοδοτήσει την εμμονή μου. Συνειδητοποίησα κάτι όλο αυτόν τον καιρό: εκείνη προσπάθησε ναι μεν να απομακρυνθεί για να μη γίνουν τα πράγματα χειρότερα, αλλά ποτέ δεν έπαψε να ακούει με ενδιαφέρον τα νέα μου ή να χαίρεται με τη χαρά μου. Μάλλον με αγαπάει κι αυτή αρκετά. Ξέρω πως θα ξανασυναντηθούμε και θα είμαι καλύτερα - πιο ανεξάρτητη, πιο σίγουρη. Ίσως να την κάνω και περήφανη. Θα την ευχαριστήσω πάντως για το καλό που μου έκανε - οι συζητήσεις μας μου άλλαξαν κατά πολύ τον τρόπο σκέψης μου. Μόνο αυτό έχω ως σχέδιο.
       Αυτά από εμένα, φίλες και φίλοι. Και να ξέρετε κάτι - άτομα που διαφημίζουν τη σχέση τους με κάποιον άλλον στους άλλους, μαλακίες λένε. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα και πάνε να τα μπαλώσουν. Πια, σας το λέω από προσωπική εμπειρία.

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Μεγαλώνοντας - Όλη Η Αλήθεια

     Κατά καιρούς πετυχαίνω άρθρα και μπλογκ ποστς που περιγράφουν το πώς είναι να μεγαλώνεις. Τα περισσότερα έχουν μια μελοδραματική εσάνς. Κι εγώ δεν τα μπορώ τα μελοδραματικά. Γι' αυτό θα γράψω τη δική μου εκδοχή, γιατί πάντα τα λέω σωστά.
   Λεπόν, μεγαλώνεις όταν το ξυπνητήρι χτυπά νωρίς για να πας στη δουλειά και να βγάλεις το ψωμάκχαχαχαχα, κι όχι για το σχολείο.
    Όταν έχεις σχολή πρωί με το χάραμα και λες να μην πας γιατί ποιος σηκώνεται, έχουμε και δουλειές να ούμε.
   Όταν οι μισοί φίλοι σου επιδίδονται σε δραματικούς μονολόγους που αφορούν το γιατί δε βρίσκουν γκόμενο/α κι αναλύουν μέχρι και τη nude που έστειλαν. Κι οι άλλοι μισοί έχουν σχέση ένα χρόνο και βάλε.
    Όταν παύει να σε νοιάζει τι μέσο όρο θα βγάλεις στα μαθήματα και κοιτάς απλά να τα περάσεις.
    Όταν αποκτάς και φίλους ή φίλες που σε περνάνε καμιά δεκαετία στα χρόνια και μπαίνεις ξαφνικά στο τριπάκι να καταλάβεις πώς σκέφτονται, για να τους κατανοήσεις.
    Όταν μπαίνουν και τα πολιτικά στις συζητήσεις σου.
    Όταν πας να ψηφίσεις και φεύγεις σαν να προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου μετά το χαγκόβερ, γιατί ξέρεις ότι ψήφισες μαλακία.
    Όταν λες "καλό παιδί, αλλά..."
    Όταν ξέρεις ότι έχεις πιο πρωτοκοσμικά προβλήματα από όσο λες.
     Όταν αρχίζεις και ταυτίζεσαι με εικόνες ή τραγούδια που μιλάνε για τεμπελιά, αναβλητικότητα ή φαγητό.
                 
     Όταν υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ανοίξεις τα email σου για τη σχολή ή για τη δουλειά.
    Όταν ο αδελφός σου πάει Γ Λυκείου κι εσύ είσαι σε φάση "τι είναι σχολείο;"
    Όταν καταλαβαίνεις ότι δουλειές δεν υπάρχουν κι αν είσαι κωλόφαρδος μπορεί να σε προσλάβουν μια εταιρεία και να σε πληρώνουν του κάθε Αγίου Ποτέ.
    Όταν οι "μάπα το καρπούζι" είναι περισσότεροι από τους "σούπερ ουάου".
    Όταν χαζεύεις ελληνικές σαπίλες στην τηλεόραση κι απορείς γιατί τις έβλεπες στα παιδικά χρόνια/στην εφηβεία.
   Όταν λες "αυτό το τραγούδι το έλιωνα μικρή".
  Όταν οι μεγαλύτεροι φίλοι σου σε φωνάζουν "μικρό".
  Όταν βγάζεις αμπελοφιλοσοφίες για τη ζωή, σαν άλλη δραματική ηρωίδα σαπουνόπερας, με τις σοκολάτες στον καναπέ.
  Όταν αναφωνήσεις "ρε το μαλάκα, δε μου έκατσε!"
 Όταν καταλαβαίνεις ότι μοιάζεις πιο πολύ με το Ντόναλντ Ντακ παρά με το Μίκυ Μάους.
 Όταν αρχίζεις και κατανοείς τους πιο περίεργους τύπους χιούμορ.
 Όταν τα inside jokes σου γίνονται πιο ντέρτι, ρίλι ντέρτι.
 Όταν η μάνα σου δε σου λέει πια τίποτα που γυρνάς μετά τις 12 γιατί κοιμάται κι ανοίγεις με τα κλειδιά σου.
  Όταν εσύ φτιάχνεις πρωινό και χαίρεσαι για τα ψωμάκια που έφτιαξες στη φρυγανιέρα και για το τσάι.
   Όταν σε πλησιάζει Δαπίτης για πρώτη φορά - αλλά τα φετινά πρωτοετά γράφονται ηλεκτρονικά, δεν ξέρουν τι γλυτώνουν.
   Όταν κάποιος από την παρέα μεθάει.
   Όταν καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει αντικειμενική ενημέρωση.
   Όταν πεις το πρώτο σου "δεν έχω χρόνο".
   Και, τέλος, όταν κάθεσαι σε ένα λάπτοπ και γράφεις τι σημαίνει να μεγαλώνεις. Να δω πώς θα κάνω στα πενήντα.

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

- Φθινοπωρινό Catch Up -

   Ο Σεπτέμβρης είναι, για εμένα, ο μήνας που λέω "νέα σεζόν, νέα επεισόδια". Σε περσινή ανάρτηση είχα πει ότι τον λατρεύω και κάποιοι εκεί, στο βάθος, να, σας βλέπω, παραλίγο να φέρουν παπά να μου κάνει εξορκισμό. Δε βαριέσαι.
    Μια φίλη μου μου έλεγε χθες πως έχει πάψει να πιστεύει στη γυναικεία φιλία. Σε κάτι τέτοια σημεία αναλογίζομαι ότι έχω, τουλάχιστον, καλές φίλες, μερικές εδώ κι αρκετά χρόνια κι ενδεχόμενο πουστιάς δεν παίζει. Κι άντε να της το εξηγήσεις, ότι απλά έχει πέσει σε όλες τις κακές περιπτώσεις. Αχ, αδικούμαι, θα μπορούσα να είχα πάει Ψυχολογία. Άσχετα αν δεν την έπιανα. Λεφτομέρειες.
   Μιας που μιλάμε για τα φιλικά μου, μπορώ να πω ότι έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ πράγματα. Για παράδειγμα, έχω μια φίλη με την οποία έχουμε δέκα χρόνια διαφορά -πρέπει να τα χω ξαναπεί. Γνωριστήκαμε με έναν τελείως τυχαίο τρόπο, εδώ και σχεδόν δυο χρόνια. Όλα μπορεί να φαίνονται ειδυλλιακά, στην αρχή. Μετά συνειδητοποιείς ότι το χάσμα γενεών σε κομπλάρει λίγο. Σκέφτεσαι "τι να της πω;", "θα έχει χρόνο να ασχοληθεί μαζί μου;", "σε ποιο βαθμό πρέπει να επιμείνω;". Είμαι, παρόλα αυτά, ευγνώμων γιατί. παρά τις μπερδεμένες μου σκέψεις, έχω πάρει πολλά απ' αυτό το δίχρονο πάρε δώσε.
  Εύχομαι να μην κάνω καμιά μαλακία και τα γαμήσω όλα. Όχι, ικανή με έχω. Και, μαντέψτε, δε θέλω. Δε θέλω να χαλάω τις φιλίες μου για δικές μου μαλακίες, δε θέλω να βλάψω ανθρώπους με τις επιμονές μου και τις εμμονές μου.
   Λαμβάνοντας αυτά ως δεδομένα, μάλλον θα δυσκολευτώ να επικοινωνήσω με σούγκαρ ντάντιζ. Μαλακία. Ευτυχώς που είμαι πολύ πελούσια και δεν τα χρειάζομαι αυτά. Κολυμπάω και μόνη στην πισίνα της βίλας μου.
  Εσχάτως έπιασα και δουλειά. Σε ένα φρι πρες. Θα παίρνω το κατιτίς μου, λένε. Δεν ξέρω. Είμαι διστακτική στις νέες αρχές στη ζωή μου. Τους τελευταίους μήνες, είχα αρχίσει να σκέφτομαι να κάνω δεύτερο πτυχίο στην Αγγλική Φιλολογία - δεν ξέρω αν γι' αυτό ευθύνεται τ' ότι έχω ένα μικρόβιο της λογοτεχνίας, ένα των ξένων γλωσσών ή η ανασφάλεια μου ότι δε θα βρω ποτέ δουλειά στον τομέα μου. Είχα στείλει ένα βιογραφικό εκεί και δεν πίστευα ότι θα απαντούσαν τόσο γρήγορα. Να μη σας τα πολυλογώ, κατάφερα και βρήκα δουλειά στον τομέα μου. Αυτό θα κρίνει πολλά, θα δω επιτέλους αν μου ταιριάζει.
  Ως φυτό, χρωστάω μόνο ένα μάθημα και το δίνω τέλος του μήνα. Ε, χθες πέρασα από τη σχολή μου για να βοηθήσω μια φίλη με εξεταστικές. Κι ήμουν σε φάση "Μπαίνω στο τρίτο έτος, γουάου, γερνάω". Ήμασταν έξω από μια αίθουσα στην οποία κάναμε μάθημα, ειδικά στο περασμένο εξάμηνο, και μου φαινόταν τόσο περίεργο που έχει φθάσει ο καιρός να επιστρέψω. Θα φταίει που το προηγούμενο εξάμηνο ήταν γεμάτο πράγματα να θυμάμαι. Τώρα θα σας πω ένα: ήταν Μάρτης, ο καθηγητής είπε για μια εργασία της οποίας το θέμα με άγχωσε και, μόλις βγήκα έξω, ήταν τόσο φανερό το άγχος μου που μια φίλη μου με κοιτούσε με αυτό το βλέμμα, το "ούτε κι εγώ ξέρω τι να κάνω".
  Και τώρα πάλι εκλογές. Θα πάω να ψηφίσω, αλλά όλο αυτό μου φαίνεται ένα φιάσκο όπου πετιούνται λεφτά. Ποτέ δεν είχα ενταχθεί με το μέρος κανενός κόμματος και νιώθω όλο και καλύτερα που δεν το κάνω. Με έχει κουράσει όλη η κόντρα τους, η τριβή τους. Θα πάω να ψηφίσω όμως. Πρέπει. Δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει με δαύτους.
   Τώρα, που το προσφυγικό ζήτημα έχει μπει για τα καλά στο μάτι της επικαιρότητας, μπορείς να ξεχωρίσεις το ρατσιστή της αρχικής σου, της γειτονιάς σου. Απορώ με αυτούς που σκέφτονται έτσι. Λες και το έχουν εγγυημένο ότι δε θα βρεθούν στην ίδια κατάσταση με αυτούς. Έχει ο καιρός γυρίσματα.
   Επειδή σας έριξα στα βαριά, θα σας μιλήσω για κάτι που θα σας εκπλήξει ευχάριστα, δυσάρεστα κι ανάμεικτα ταυτόχρονα. Κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, στο Ηράκλειο Κρήτης, πήγα στη Μποφίλιου. Ήταν η παρέα τέτοια που δε σε παίρνει να πεις "όχι". Ε, έχετε παρατηρήσει ότι τα κοριτσούδια που πάνε εκεί κλαίνε με δάκρυ κορόμηλο; Ε, τώρα καταλαβαίνω γιατί. Μαλάκες μου, εγώ, που το έντεχνο το σνομπάρω πάρα πολύ, είχα βρεθεί εντός λίγων λεπτών να δακρύζω, λες κι είχα θυμηθεί όλα τα παιδικά τραύματα που έχω και δεν έχω. Εγώ. Που θεωρώ ότι οι στίχοι των εντεχνιάριδων βγάζουν νόημα μόνο αν έχεις πιεί τα άντερα σου. Το καλό της ιστορίας; Ανακάλυψα ότι η σκιά μου και το μολύβι μου είναι αδιάβροχα.
   Ελπίζω λεπόν να είναι γαμάτος ο Σεπτέμβρης. Κι αν δεν είναι αυτός,θα ναι ο Οκτώβρης. Αλλιώς ο Νοέμβρης. Το Νοέμβρη έχω και το γενέθλια. Θα είναι γαμάτα.Σας το λέω εγώ.
 
   

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Μεγάλα Λόγια

    Οι ζέστες δεν προσφέρονται για να σου ενισχύσουν την έμπνευση. Γράφεις, σβήνεις, βαριέσαι, μετά θέλει ο σκύλος βόλτα και τι να κάνεις, τον πας (ή σε πάει, ο δικός μου με πάει).  Αλλά, αν όντως σας έλειψα, σας συγκέντρωσα ένα μάτσο σοφά λόγια, από μεγάλους ανθρώπους, για να σας συντροφεύουν όταν σας λείπω.

               


"Όσο δέρμα κι αν πετάξεις, φίδι είσαι, δε θ' αλλάξεις" - Αδάμ


 "Βάλε, βάλε δηλητήριο" - Μάγισσα Φούρκα


  "Ο εσωτερικός κόσμος μετράει " - Τζίζας Κράιστ Σουπερστάρ


  "Δε γαμάς που δε γαμάς, δεν πας για ψάρεμα;" - Κάπταιν Ίγκλο


   "Αν η ομορφιά ήταν χρυσός, εσύ θα ήσουν θησαυρός" - Σκρουτζ Μακ Ντακ


   "Κούκλα, κάνε με αδδ, είμαι πλωκ" - Κουμφούκιος


  "Δώσε, Παολάρα!" - Σκούμπι Ντου


  "Οδηγώ και σε σκέφτομαι" - Μάικλ Σουμάχερ


   "Αφρικανέ, αφρικανέ, έλα και κάνε μου κονέ" - Αντζελίνα Τζολί


   "Η ελπίδα έρχεται" - Σταθμάρχης στο Σταθμό Λαρίσης


   "Ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα" - Οβελίξ


  "Εγώ τη γυναίκα τη θέλω αφράτη" - Χάνιμπαλ


    "Άνθρωπε, αγάπα" - Καλαμάρης Πλοκάμιας


  "Δε βλέπω άσπρη μέρα" - Μάικλ Τζάκσον


   "Έχω την αίσθηση, την έκτη αίσθηση" - Σαμαράς


      "Βλέπεις εκείνο το βουνό;" - Μωάμεθ


   "Παιδιά, καλό υπόλοιπο καλοκαιριού  να έχουμε" - Κάτοικος Σιβηρίας

             

                   



 



Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Και τώρα τι;

   Μια Κυριακή του Ιουνίου, είχα μια συνάντηση που με έκανε να συνειδητοποιήσω ορισμένα πράγματα. Άκουγα τους άλλους να μιλάνε με στόμφο για μια lifestyle δημοσιογραφία, σ' ένα χώρο όπου συμμετέχω κι εγώ. Εκεί κάπως μου ήρθε. Ήταν σαν να με βάρεσε κεραυνός. Thunderstruck, που θα έλεγαν οι AC/DC.
    Ήταν η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Φυσικά και δε θα ήθελα να παίρνω συνέντευξη από τον κάθε τραγουδιάρη, όσο καλός κι αν είναι. Δε θα ήθελα να είμαι μέρος αυτής της lifestyle, ιλουστρασιόν "δημοσιογραφίας". Ούτε θα μου άρεσε να γράφω εκείνα τα γελοία άρθρα που παρουσιάζουν το τάδε σικάτο εστιατόριο στο Κολωνάκι, το οποίο φυσικά και σερβίρει προσβάσιμα πιάτα τύπου "κάμπιες φλαμπέ", "¨Πίκατσου με σάλτσα πορτοκαλιού και δαμάσκηνο με κανελόνια", "φασιανός με μπάφο ανάμεσα από τις πατάτες". Ξέρετε ποια είναι η πλάκα με αυτά τα άρθρα. Μπορούν να συστήσουν ένα τυροπιτάδικο στη μέση της Βουλιαγμένης σαν ένα σούπερ ουάου ρεστοράν στη Γλυφάδα. Κι εγώ ψέματα στον κόσμο δε θέλω να λέω. Είμαι τίμιο κορίτσι και τρώω όλο μου το φαγητό.
         
   Θα ήμουν εξίσου τραγική αν έγραφα για πολιτικά. Μου το έχουν προτείνει, αλλά δε δέχθηκα ποτέ. Είμαι ο άνθρωπος που, όταν συμβαίνει μια πολιτική συζήτηση, κάθομαι στη γωνίτσα μου κι ακούω, έχοντας ξεχάσει τι σημαίνει και το πιο πράγμα. Κάτι το οποίο δεν ισχύει βέβαια σε όλες τις περιπτώσεις γιατί υπάρχουν κι οι ηλίθιοι στις πολιτικές συζητήσεις. Επίσης, αν κάνεις ένα λάθος σε αυτά  - που θα κάνω γιατί δεν έχω πολλές γνώσεις στο αντικείμενο - θα πέσουν να σε φάνε. Είσαι αριστερός; Θα έρθουν οι φιλελέδες να σου φάνε το άρθρο! Είσαι δεξιός; Επειδή εμείς οι κομμουνισταί δεν είμαστε και τα καλύτερα παιδιά, θα έρθουν αυτά τα αποβράσματα που ντρέπομαι να αποκαλώ "συντρόφους" και θα αρχίσουν τα "ΕΙΣΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ!ΕΝΑ!ΕΝΑ!". Είσαι ανάρχας; Δεν τη γλυτώνεις. Κι εκεί θα σε φάνε.
    Πέρασα έτσι από μια συλλογιστική πορεία όπου κατάλαβα ότι τα κοινωνικά άρθρα μου ταιριάζουν καλύτερα. Να ακούω να ούμε τις φωνές των αδύναμων, να τους δίνω μια ευκαιρία και...αχ Παναγιά μου, έγινα πολύ ρομαντική! Επίσης, έχω ένα αμαρτωλό παρελθόν στις μουσικοκριτικές το οποίο θα αναβίωνα ευχαρίστως. Μη μου δώσετε μόνο να γράψω άρθρα για να πείσω τον κόσμο ότι όλα είναι τζετ και για αυτό πρέπει να τρώνε τα χρήματά τους σε μαλακίες.
   Ίσως να φταίει και το περιβάλλον - θα χρησιμοποιούσα τώρα ψαγμένο φιλοσοφικό όρο που διάβασα στο Νίτσε, αλλά σας τη χαρίζω. Κάθε σάιτ έχει το δικό του χαρακτήρα, το δικό του κόντεξτ. Αλλιώς είναι να γράφεις στο indymedia, αλλιώς σε κανένα δεξιοσάιτ, αλλιώς στο news247, αλλιώς στη Λάιφο ή στη Σαπίλα Βόιζ. Χρειάζεται να ταιριάξεις κι εσύ
   Σκεφτόμουν και το άλλο, να έχω μια καβάντζα. Όχι κανέναν αναπτήρα, εγώ δεν καπνίζω, αντίθετα, είμαι η πιο σπαστική αντικαπνίστρια που ξέρετε. Εννοώ να κάνω και δεύτερο πτυχίο. Μου έχει κολλήσει να πάω για Αγγλική Φιλολογία, μιας που τόσο το χω με τις ξένες γλώσσες. Αλλά νταξ να ούμε, έχω ακόμα δυο χρόνια μέχρι να βγω στην κενωνία και να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο. Έχουμε καιρό ακόμα. Είμαι νιά και βράζει το αίμα μου.
   Θέλω, τέλος, να θέσω μια απορία στο κοινό μου, άσχετη με το άρθρο - ή και σχετική γιατί έχω πάθει πολιτικό προβληματισμό: αν κάποιος σου κόβει την παρέα εξαιτίας των πολιτικών σου πεποιθήσεων, δεν είναι αυτό φασίζουσα νοοτροπία; Or it's just me? Ποια η συνωμοσία πίσω από το τύλιγμα της κρέπας τέλος πάντων;
 
   

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Κοίτα να δεις

    Οι καιροί προσφέρονται για να κάνουμε headbanging στον τοίχο, να τραβάμε τα βυζιά μας, να ουρλιάζουμε σαν τις τρελές με όλα αυτά που ακούμε και βλέπουμε. Μερικές φορές προσπαθούμε να πείσουμε ο ένας τον άλλον ότι θα πιάσουμε πάτο, αλλά, κάποτε, με κάποιον τρόπο θα επανακάμψουμε. Κανείς μας δεν το πιστεύει αυτό, τα λέμε για να παρηγορήσουμε πρώτα τον εαυτό μας κι έπειτα τους άλλους. Δεν πιάνει.
   Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τα μετακόμιση κι ως εκ τούτου περίμενα να μας βάλουν Ίντερνετ. Μόνο κάτι μεγκαμπάιτς του κινητού είχα, τα οποία σου έκαιγαν τη μπαταρία σε χρόνο ρεκόρ. Πιστέψτε με, με αυτά που αντίκριζα. θα προτιμούσα να είχα κλειστεί σε καμιά σπηλιά, χωρίς σήμα κι ίντερνετ. Πάει. εκτροχιάστηκε ο κόσμος!
   Βέβαια το χα προβλέψει ότι έχει εκτροχιαστεί ο κόσμος εδώ και καιρό, από τότε που ένας περίεργος σαραντάρης είχε κάτσει δίπλα μου στο μετρό κι όταν κατεβήκαμε στον ίδιο σταθμό - γιατί για τέτοιο stalking μιλάμε - μου είπε να πάμε για καφέ. Εννοείται πως έτρεξα μακριά του κι είχα το βλέμμα "Παναγίτσα μου, τι είναι αυτός. α πα πα!"
  Τέλος πάντων, η θεωρία μου ότι ο κόσμος έχει εκτροχιαστεί επιβεβαιώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα. Ενώ βρισκόμασταν εν βρασμώ, οι Έλληνες επιδόθηκαν σε αυτό το σπορ που τους έκανε να ξεχωρίσουν ανά την υφήλιο. Όχι την παρασκευή τζατζικιού, ούτε φέτας, ούτε πιτόγυρου. Για το ξεκατίνιασμα μιλάω. Κι οι "όχι" κι οι του "ναι" μαλλιοτραβιούνταν αβέρτα κουβέρτα. Η κατάσταση δε, ήταν τόσο απελπιστική που ο κόσμος έγραφε δυο και τρία στάτους την ώρα. Μερικοί ήταν τόσο πικρόχολοι που σκέφτομαι, όταν γίνω κυβέρνηση, να τους καταργήσω.
   - Στα γκουλάγκ θα τους στείλεις, μωρή άπλυτη;
   Σκεφτόμουν κάτι που δε θα παρέπεμπε  σε Σοβιετική Ένωση. Αυτά είναι πασέ και δεν εμπίπτουν στη λογική μου. Προτιμώ το ηλεκτροσόκ κατευθείαν.
  Πάντως έχω όλα τα φόντα να γίνω κυβέρνηση. Όσο δεν είχα ίντερνετ, είχα ξεθάψει κάτι παιχνίδια Πόκεμον από τον αδελφό μου. Ε, έχω καλύτερη στρατηγική στις μάχες Πόκεμον απ' ότι είχε ο "πάω στην Αίγινα για μπύρες" Βαρουφάκης στις διαπραγματεύσεις. Είμαι έτοιμη να πάρω την τύχη της Ελλάδας στα χέρια μου. Θα βάλω και το καλό μου ντεκολτέ. Κι αν διαπραγματεύσεις τραβήξουν ως χειμώνα, έχω και δαντελωτό καλσόν. Σκόνη θα τον κάνω το Σόιμπλε!
   Καλά, όχι πως τώρα έχω κανονικά Ίντερνετ. Κλέβω από το Ίντερνετ του γείτονα. Ζω τη thug life, ζω επικίνδυνα, ζω στην κόψη του ξουραφιού.
     Αυτό που είδατε ήταν κομμάτι των Iron Maiden. Πιθανότατα οι μεταλάδες φίλοι σας σοκαρίστηκαν τα μάλα γιατί απορούν πώς εγώ, μια κοινή θνητή, μια πληβεία, τολμάω κι ακούω αυθεντικό, οριτζινάλε, μέταλ. Αγκαλιάστε τους και πληροφορήστε τους ότι στον κόσμο του 2015 δεν χρειάζεται να ξέρεις όλη τη δισκογραφία ενός συγκροτήματος για να μπορείς να τους ακούσεις. Υπάρχει ένα Γιουτούμπι όπου κλικάρεις ό,τι σου γουστάρει και το ακούς.
   Επίσης σκοπεύω να φέρω τους φίλους μου, τους άπλυτους, να ρίξουν μολότοφ στα γραφεία των αγαπητών καναλιών Σκάι, Αντ1, Μέγκα που επιστράτευσαν τα χειρότερα μέσα για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Ντρέπομαι που σπουδάζω δημοσιογραφία με σας. Άι σιχτίρ πχια. Άι σιχτίρ.
   Πάντως, ό,τι κι αν γίνει, ακόμα κι αν έχουμε ευρώ ή δραχμή ή ρούβλια, μνημόνιο ή γιουβαρλάκια, έχω πειστεί ότι θα περάσουμε όμορφα. Και θα θελα να συμπληρώσω και κάτι άλλο: όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα, είτε δεξιοί, είτε αριστεροί, είτε αναρχικοί. Οπότε ας αφήσουμε το "σας τα λεγα εγώ" ύφος και τα πικρόχολα σχόλια. Φυσικά κι έχουμε κάθε δικαίωμα να απογοητευόμαστε και να το δηλώνουμε - ή  (και) να επιβεβαιώνουμε την πρόβλεψή μας ότι το πράγμα δεν περπατούσε εξ αρχής. Πριν αρχίσουμε, λοιπόν, τον χιλιοστό τρίτο γύρο ξεκατινιάσματος, ας πάρουμε αυτό ως δεδομένο κι ας σταματήσουμε τις επιθέσεις.
  Γενικά, πρέπει να σας βάλω εγώ σε τάξη. Εναλλακτικά, θα φανώ μεγαλόψυχη και θα σας αφήσω στη φιληνάδα μου, τη Ζωή, την Κωνσταντοπούλου.
   Αυτά από μένα για την ώρα, πριν βαρέσουμε τιλτ προς τα κάτω σαν χώρα. Αγάπη ολούθε. Εντάξει, και παγωτό.
 


Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Το Δημοψήφισμα Κι Η Ζωή Πριν

   Η εξεταστική μου τελείωσε, είμαι έτοιμη για το μέγα "φτου ξελεθευρία!" αφού δώσω τα προφορικά των Γαλλικών, το απόγευμα. Και, τσοουπ, να το, ξεπροβάλλει ένα δημοψήφισμα! Ο λαός της Ελλάδας  καλείται να αποφασίσει για το αν θα δεχθούμε ή όχι τις προτάσεις των δανειστών. Πριν κλάψω σε εμβρυακή στάση στο ντους για το χαμό που ήδη γίνεται και γι' αυτόν που θα ακολουθήσει, πριν προετοιμαστώ να ψηφίσω την άλλη Κυριακή ψάχνοντας το 5 καθέτως στο δημοψήφισμα, θα σας μεταφέρω τα νέα μου και τις σκέψεις μου. ΑΧ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ, ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΕΤΕ!
    Αρχικά, θα μιλήσω για την εξεταστική, η οποία ήταν ταυτόχρονα η καλύτερη κι η χειρότερη που έχω περάσει. Η χειρότερη γιατί οι περισσότεροι καθηγητές είπαν να μας γαμήσουν με το στραπόν και μας έβαλαν μια ύλη νααα με το συμπάθιο. Επίσης, κόντεψα να πάθω σοβαρό διχασμό προσωπικότητας γιατί είμαι σε σχολή ΜΜΕ και διάβαζα Δίκαιο, Εγκληματολογία και Στατιστική. Η καλύτερη γιατί πλέον έχω αποφασίσει ποιους συμφοιτητές θα βοηθάω κι έχω απομακρύνει εκείνους τους αλήτες, τους αχάριστους, που με ρωτάνε ηλίθια πράγματα τύπου "Ιωάννα, σε ποια σελίδα είναι αυτό;" κι είμαι στα πρόθυρα του να τους πετάξω το βιβλίο στη μούρη.
    Εν μέσω εξεταστικής, πήρα και τα 15 λεπτά δόξας που μου αναλογούν. Μια σελίδα που χουμε στη σχολή, από αυτές που δημοσιεύεις ανώνυμα το μυστικό σου και μετά το καμαρώνεις στο φβ, φιλοξένησε την απορία ενός φίλτατου ανώνυμου για το αν είμαι παρθένα. Η συνέχεια δε, άξιζε ποπ κορν. Εγώ είπα να φανώ κυρία και να μην τον ρωτήσω αν είναι τίποτα Πασόκος Σατανιστής. Ε, ήρθαν στο ποστ αναρχικοί από τη σχολή μου και μη κι έκραξαν αυτόν που έγραψε τη σεξιστική μαλακία. Ξέρετε, βγήκαν άλλα ποστς που υπονοούσαν ότι είμαι κι εγώ του κινήματος. Ένας είχε πει και το κορυφαίο, ότι "με πλευρίζει το στέκι" (σ.σ. της σχολής). Το ότι τα παιδιά αντέδρασαν στο σεξισμό ανεξαρτήτως πολιτικού χρωματισμού δεν τους πέρασε από το μυαλό ξέρω γω.
   Πιστεύω, επίσης, ότι θα σας απασχολεί το τι απέγινε η τρυφερή μου σχέση με τη συμφοιτήτρια- πρώην σερβιτόρα που είχα περιγράψει σε αυτό το ποστ. Όλα κουλ, παιδιά, δε θα βγάλουμε κανέναν αμπελαλέ. Τον Απρίλη είχε γενέθλια, της πήγα ένα δώρο, μαζί με ένα ραβασάκι που μέχρι κι εμένα με συγκίνησε, η αντίδρασή της επίσης με συγκίνησε, να, τώρα σκουπίζω τις μυξούλες. Έπειτα, τις τρεις πρώτες εβδομάδες του Μάη, είχα χάσει τα ίχνη της. Κι ενώ τις έχω συνηθίσει τις εξαφανίσεις της, λέω "ε, κάτι θα χει το κορίτσι, θα γυρίσει" (πιάνει, όντως γυρίζει), αυτή τη φορά, λόγω αυτής της αλλαγής δεδομένων, κάτι με είχε πιάσει κι ανησυχούσα, ίσως γιατί έφυγε από κει που δούλευε και δεν έχουμε σταθερό meeting point. Αλλά, εντάξει, είναι καλά, χωρίς δουλειά, αλλά καλά. Και την έβλεπα στην εξεταστική (κυρίως εντός σχολής, αλλά κι εκτός, κάποιος πρέπει να χορηγήσει σημειώσεις), μιλούσαμε, θα κρατήσουμε επαφή, τα χουμε συμφωνήσει. Point being, αυτές είναι συμφωνίες, όχι Eurogroup και μαλακίες.
    Γενικά ο Μάης μας γάμησε τόσο πολύ που θα γυρίζαμε ταινία της Σάσα Γκρέι με συμπρωταγωνίστρια τη Λίζα Αν, αν τον συνοψίζαμε. Όλο άκουγα άσχημα νέα, για προβλήματα υγείας κτλ. Λίγες οι ημέρες που έλεγα "πέρασα καλά, όλα ήσυχα". Ανυπομονούσα να τελειώσει. Ο Ιούνιος ήταν ελαφρώς καλύτερος Κι αν δεν υπήρχε κυρίως η εξεταστική, για την οποία έχω τη σταθερή άποψη ότι γαμιέται, θα ταν καλύτερος. Αλλά σαν τον Απρίλη του 2015 δεν έχει. Τα χε όλα να ούμε, από τσάρκες στη Σόλωνος κι αναρχικά γκομενάκια να περνάνε -είμαι λυσσάρα, τρου δατ-, μέχρι ταξίδια και παγωτά στην εξωτική Χαλκίδα . Απρίλη, γύρνα πίσω, διαφορετικά θα σε απατήσω με τον Ιούλιο. Και το κομμάτι είναι αφιερωμένο σε σένα. Όχι και Παντελίδη, μάνα μ'!
           Α, να σας πω κι ένα σημαντικό. Μετακομίζω. Όχι πολύ μακριά. Από Ελληνικό πηγαίνω σύνορα Αργυρούπολης με Ηλιούπολης, αλλά στους παραέξω θα λέμε ότι μένω Άλιμο γιατί το μετρό του Αλίμου είναι το κοντινότερο. Ακόμα δε μετακόμισα, αναγκάστηκα να λέω ψέματα. Να σημειώσω και κάτι άλλο: η νέα γειτονιά είναι γεμάτη σκυλιά και στο νέο μας μπαλκόνι υπάρχει μια φωλιά  πουλιών. Πρόκειται και για μια ήσυχη γειτονιά. Τα κοκόρια μας λείπουν και θα νιώθω σαν να μένω στην επαρχία. Αλλά εμείς έχουμε μετρό. Χα!
   Τέλος πάντων, επιτέλους ξέμπλεξα με το διάβασμα, το Δαφνί με γλύτωσε για 20η συνεχόμενη χρονιά και παράλληλα με τη μετακόμιση, θα αφοσιωθώ στο να μισώ την καλοκαιρινή απραξία (είμαι γουορκαχόλικ). Όχι, στα ATM θα πάω μόνο για να να σηκώσω τα λεφτά που θέλω για τις διακοπές μου και ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΕΓΚΑ, ΑΝΤ1, ΣΚΑΙ ΚΙ ΟΙ ΟΜΟΙΟΙ ΣΑΣ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Το δηλώνω.
    Αυτά από μένα λεπόν, πριν μας πλακώσει ένα τεράστιο δημοψήφισμα. Κι αν ποτέ νιώσετε ότι ρισκάρετε τα πάντα, να ξέρετε ότι εθεάθη φοιτητής να βάζει ρήτρα 6 σε μάθημα. Έπρεπε να το πω.
   

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Βλέπω Κύκλους

    Είχα γράψει κάποτε, στο προηγούμενο μου μπλογκ, ότι το να ενηλικιώνεσαι είναι το να αντιλαμβάνεσαι ότι κάποια πράγματα δε θα αλλάξουν, ούτε κι αν ασπαστείς τη μαύρη μαγεία. Τότε είχαμε Φλεβάρη του 2014. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε, σχετικά με τον τρόπο που σκέφτομαι, αλλά αυτό εκεί. Θα μου πείτε, για να επιμένει να βρίσκεται εκεί, κάποιο λόγο θα χει. Μπορεί να είναι η γειτόνισσα που θέλει κάθε ημέρα λίγο αλάτι, λίγη ζάχαρη, κάτι.
         
   Ένα από τα πράγματα που δεν το βλέπω να αλλάζουν είναι η αστάθεια.
- Πάμε να φύγουμε, αυτή έπαθε Δαυίδ Αβραμίδη.
   Όοοοχι, εδώ θα μείνετε. Μην πάτε να μου ξεφύγετε!
   Πριν με διακόψετε αδικαιολόγητα, έλεγα ότι η πιο σταθερή παραδοχή σε αυτή τη ζωή είναι ότι, well, τίποτα δε διαρκεί για πάντα. Πάρτε μια γαβάθα παγωτό. Κάποια στιγμή θα τελειώσουν τα πάρε δώσε με αυτήν. Ή θα την φάτε όλη - σταδιακά για να μη σας πιάσει το στομάχι σας- ή θα την αφήσετε να λήξει χωρίς να τη φάτε - σε αυτήν την περίπτωση είστε ανώμαλοι. Οπότε κοιτάξτε να απολαύσετε όσο περισσότερο παγωτό γίνεται, να το γευτείτε καλά, χωρίς τύψεις κι όταν φύγει, να έχετε τις καλύτερες αναμνήσεις από την κατανάλωσή του. Και να μη γκρινιάζετε, όταν ένας κύκλος κλείνει, ένας άλλος ανοίγει - τα χουμε ξαναπεί, αλλά δεν προσέχατε.
   Υπάρχουν, ωστόσο, κύκλοι που δε χρειάζεται να ξανανοίξουνε και πράγματα που καλύτερα να μείνουν στο παρελθόν, διαδικασίες που δε χρειάζεται να ξαναπεράσουμε. Θα μοιραστώ μαζί σας μία προσωπική μου εμπειρία. Την ανάγνωση του Καθ' Υπερβολήν, του Γιαννάκη του Πανούση, πρώην καθηγητή πανεπιστημίου και νυν frontman στο δοξασμένο συγκρότημα "Panousis & The Cops", για να περάσω το μάθημα της Εγκληματολογίας στη σχολή μου. Σας παραθέτω απόσπασμα για να δείτε για τι αριστούργημα μιλάμε:
  "Τα φιλοσοφικά προαπαιτούμενα καθώς και οι νομικές εγγυήσεις σ' ένα δημοκρατικό κράτος δεν εξαρτώνται από την επικοινωνιακή ή επιστημονική ηθική, αλλά από το Σύνταγμα"
Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.
Πάντως έχω τις υποψίες ότι αυτό το βιβλίο το γράψαν οι μπάτσοι. Ή η Ίγκι Αζάλια. Ή ο παράγοντας του Εδεσσα'ι'κού. Ή ο Σερτζ Τανκιάν. Ή όλοι αυτοί μαζί.
Και τώρα πάμε στο θέμα του μπλόγκιγκ. Εψές με έπιασε μια βαρεμάρα και διάβαζα το προηγούμενο μου μπλογκ. Το αστείο με αυτό ήταν ότι περιέγραφα μεγάλες παρέες, συναντήσεις με μπλόγκερζ, βολτίτσες, ντόλσε βίτα. Ξέρετε, όλη η φάση μου φαινόταν τόσο "ουάου, παρτάρω, γιούπιιι". Τότε πρέπει να νόμιζα ότι όλη μου η ζωή θα πάει έτσι, θα είμαστε μια μεγάλη χαρωπή παρέα από διαφορετικές πόλεις που θα κάνει επικά reunions κτλ. Τότε ήταν που ανυπομονούσα να γράψω μια ανάρτηση, γιατί γινόταν χαμός από σχόλια, από κίνηση κτλ. Φευ!
Δεν κατηγορώ κανέναν για το ότι η μπλογκόσφαιρα έχει ερημώσει. Το μπλόγκιγκ ή το αντέχεις ή σε αντέχει. Ναι, όταν ξεκινήσεις, θα έχεις ιδέες για κάθε ημέρα και θα έχεις όλη την όρεξη να γνωρίσεις κόσμο μέσω αυτού. Αλλά κάποια στιγμή οι ιδέες σου θα στερέψουν, θα προτιμήσεις κάποιες φάσεις να τις περάσεις μακριά από το μπλογκ, θα ξενερώσεις που έχεις χαθεί με άτομα που γνώρισες από εκεί ή που σε απογοήτευσαν - ανθρώπινες σχέσεις, bitch.
- Δηλαδή μας αφήνεις;
ΟΧΙ, ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ!
   Θέλω να πω, έχω απομυθοποιήσει το μπλογκ ως σύμπαν κοινωνικών γνωριμιών - ναι, δε θα δαγκώσω κάποιον που θα 'θελε να με γνωρίσει. Όμως, θεωρώ την κύρια του λειτουργία ως ένα μέρος να μαζέψω τα σώψυχα μου και να σας τα πετάξω στη μούρη. Όσες φορές κι αν γράφω. Κι ας μην ξεπερνάνε τη μία φορά το μήνα πια.
         Σας αγαπάω πάραυτα.

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Τα βάσανα μιας διαβαστερής

    Πλησιάζει η εξεταστική μου. Θα μπορούσα να αρχίσω να τρέχω γύρω γύρω από τον πανικό μου, να τραβήξω τα μακριά ξανθά μου μαλλιά, τα βυζιά μου, να κάνω headbanging με κατεύθυνση το πλησιέστερο θρανίο ή γραφείο. Αλλά επέλεξα την απλή, τίμια λύση. Το διάβασμα.
    Θα περίμενε κανείς να κλειστώ σε ένα δωμάτιο, με τα βιβλία μου παραμάσχαλα και να μη βγαίνω από εκεί μέχρι να βγάλω την ύλη. Λάθος. Όπως έχω αναφέρει ξανά, μου είναι πλέον δύσκολο να διαβάσω στο σπίτι μου. Είμαι από τους ανθρώπους που δε μπορούν να μένουν κλεισμένοι σε ένα σπίτι, θέλουν να βγουν από το σπίτι τουλάχιστον μια φορά την ημέρα, αλλιώς θα γκρινιάζουνε μέχρι να βγουν. Έτσι, τρέχω σε αναγνωστήρια, σε καφετέριες κτλ.
   Θα θυμάστε το μαγαζί που είχα αναφέρει στην προηγούμενη ανάρτηση, αυτό που παρήγγειλα το μυθικό πλέον κρύο γαλλικό, που είχα πολλές αγάπες με την πρώην σερβιτόρα.Είχα πάει μία δυο φορές να διαβάσω εκεί πέρα. Δεν υπήρχε περίπτωση να αποσυντονιστώ γιατί διάβαζα στη μπάρα του μαγαζιού, πριν πλακώσει ο πολύς κόσμος κι αν έβλεπε εκείνη ότι ξεχνιόμουν, μου έλεγε με αυστηρό ύφος "Διάβαζε!". Αλλά πέρασαν αυτά, πάμε για άλλα.
     Πολλές φορές με έβρισκες στο αναγνωστήριο του ΕΚΠΑ. Τις δέκα χιλιάδες πρώτες φορές διάβαζα στο δεύτερο όροφο. Μέγα σφάλμα. Στο δεύτερο όροφο του αναγνωστηρίου παίρνουν με οντισιόν όλα τα μαλακιστήρια που έχουν έρθει εκεί για να μιλήσουν, να χαζέψουν στο Facebook, να αφήσουν τους καφέδες τους στα τραπεζάκια, να κάνουν τέλος πάντων οτιδήποτε εκτός από το να διαβάσουν. Μακριά από το δεύτερο όροφο, εκτός κι αν θέλετε να πιάσατε γκομενάκι με πρόσχημα το διάβασμα. Πηγαίνετε στον τέταρτο όροφο, που είναι πιο νορμάλ η κατάσταση και θα βρείτε μόνο πραγματικά διαβασμένα σπασικλάκια, σαν κι εμένα καλή ώρα.
   Σήμερα είχα σκοπό να ξαναπάω στο αναγνωστήριο, αλλά κατέληξα σε μία φίλη, σε μια καφετέρια πίσω από το Πάντειο. Η φίλη μου γράφει πρόοδο την Πέμπτη κι επειδή δεν είναι και πολύ του διαβάσματος, αλλά πολύ του χαζέματος, κάποιος έπρεπε να τη συντονίσει και μαντέψτε ποια Ιωάννα είπε να το κάνει το ψυχικό. Έτσι, έφερα τα βιβλία μου, τα μολύβια μου, και κάθισα δίπλα στο λάπτοπ της. Την τσέκαρα αρκετές φορές κι όταν έβλεπα ότι το κορίτσι μου χάζευε για πολλή ώρα στο fb, της είπα αυτό το "Διάβαζε!" που έμαθα κι αγάπησα. Η ίδια παραπονέθηκε ότι την έχω με το βούρδουλα και λογικά θα περιμένει να έρθω με τα δερμάτινα και το μαστίγιο να την φέρω σε μια τάξη, λες κι είναι υποτακτικό σίχαμα που θέλω να το πετάξω στον τοίχο και να του αλλάξω τα φώτα.
    Όσο για εμένα, έβγαλα τέσσερα κεφάλαια από το σύγγραμμα που διαβάζω για το μάθημα που γράφω πρώτο. Μπορώ να σας πω ότι ο συγγραφέας κάνει μια σύνδεση της ψυχολογίας και των αντικειμένων της καθημερινότητας, αναλύοντας το σχεδιασμό των αντικειμένων και τις λειτουργίες τους και τις ψυχολογικές επιπτώσεις του να μη μπορεί να λύσει ο άνθρωπος προβλήματα επισκευής και λειτουργίας του. Και να δω πού θα μου χρειαστούν όλα αυτά, που σπουδάζω ΜΜΕ. Πιθανότατα ο καθηγητής θα μας το έβαλε για να ανοίγουμε καλά τα πόμολα όταν θα φέρνουμε τους καφέδες στο γραφείο του αφεντικού μας. Ο γλυκούλης.
        Επίσης, έχω Στατιστική σε αυτό το εξάμηνο. Ακούω τους συμφοιτητές μου να λένε ότι θα βάλουν κάποιον φίλο τους να τους κάνει μάθημα, κανέναν από την ΑΣΣΟΕ ή τις διάφορες θετικοτεχνολογικές σχολές. Εγώ, όμως, θέλω σε πρώτη φάση να το παλέψω μόνη μου. Ναι, ήμουν Θεωρητική και τα φοβόμουν τα Μαθηματικά, αλλά το να πιάσω τη Στατιστική και να την αντιμετωπίσω είναι ένα αποφασιστικό βήμα για να αντιμετωπίσω τους φόβους μου. Ξέρετε, θα βρω το βιβλίο και θα του πω "με θυμάσαι πούστη;", σαν άλλος Σταμάτης Γαρδέλης. Η συνταγή έπιασε με τη Γλωσσολογία πέρσι. Κι αν δεν πιάσει τώρα, θα πιάσει το Σεπτέμβρη.
      Αυτά από μένα, λοιπόν, και να εύχεστε να γράψουμε κι εγώ κι οι πολύ πελούσιες φίλες μου καλά στην εξεταστική.
   
   

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Save The Last Κρύος Γαλλικός For Me

    Εμείς, στα Ν.Π. της Αθήνας, δεν έχουμε κάποιο μαγαζί-στέκι. Είμαστε περισσότερο του κυριλέ και, συνεπώς, των απρόσωπων σχέσεων, ακόμα και στα μαγαζιά. Δεν το έχουμε με την οικειότητα, κάτι που ίσως οφείλεται στον αριθμό των ξενερουά κλαρινογαμπρών που κοιτάνε κώλους και δε σε ελκύουν να τους μιλήσεις.
   Τον Ιούλιο έμπλεξα με ένα διαφορετικό μαγαζί, από αυτά που περιγράφω. Ήταν η δεύτερη φορά που θα έβγαινα στα Εξάρχεια, η οποία χαρακτηρίστηκε από εκείνη την ατυχή παραγγελία με τον κρύο γαλλικό, Θυμάμαι που παρατηρούσα, εκείνη την ημέρα, το περιβάλλον κι άκουγα τις μουσικές από εκεί, τις συζητήσεις για τη θεσσαλική επαρχία, που δε γνώριζα, το ότι είπα σε κάποια φάση "ε, υποβαλκάνιοι" κι η συμφοιτήτρια-σερβιτόρα μου είπε "σιγά, εσύ, Αθηναία!". Την Adele που ακουγόταν μέσα στο ντάλα μεσημέρι, σε αντιδιαστολή με το Guns Of Brixton. Η όλη φάση μου είχε αφήσει καλά αισθήματα κι ένα καινούριο inside joke.
   Το επισκέφθηκα και την επόμενη εβδομάδα, για να της δώσω τα θέματα από ένα μάθημα που δεν είχε δώσει. Μέσα στα πέρα-δώθε της, μιλήσαμε για αυτήν την τάση των ανθρώπων να κράζουν την πολιτική, το σύστημα και να μην έχουν κάτι να προτείνουν. Μου μίλησε-ούσα δέκα χρόνια μεγαλύτερη μου-για τη γενιά της, ότι δεν είχαν σχέση με εμάς, ότι δούλευαν παράλληλα με τη σχολή,αλλά διάβαζαν, για το φοιτητικό κίνημα του 2006-7. Ναι, καμιά φορά πήγαινα και μόνη μου, για την παρέα της.
   Μάλλον είχε χαρεί πολύ όταν, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, ξανάρθα με τις φίλες μου εκεί. Εκείνη τα έπινε με το αφεντικό της, που μου γνώρισε στη συνέχεια, έχοντας σχολάσει. Η σερβιτόρα της βραδινής βάρδιας μάλλον το χε αντιληφθεί. Ίσως έφταιγε το γεγονός ότι κι εκείνη είχε έρθει προς το τραπέζι μας, χα'ι'δεύοντας μου την πλάτη και βάζοντας μου ένα ποτήρι νερό. Μίλησε κυρίως με τη μικρότερη της παρέας, που μόλις είχε δώσει Πανελλήνιες, κάναμε πλάκα και μεταξύ μας. Και της είπα ότι, αν περνούσα από κέντρο, θα την επισκεπτόμουν.
    Ξαναπήγα το Σεπτέμβρη, μια φορά με φίλες, μια μόνη μου, με αφορμή κάτι περιπλανήσεις μου προς τη Σόλωνος. Τη δεύτερη γνώρισα δυο τύπους που διάβαζαν εφημερίδα, λέγαν ότι οι αναρχικοί έχουν πέσει κι ότι ο Σύρ'ζας δε θα κάνει δα και τίποτα. Εκείνο το μικρό κοριτσάκι που της είχε ζητήσει μπισκότο και στη συνέχεια τη ρώτησε τι κάνει εκεί και τη συζήτηση να καταλήγει σε εκείνην να υπόσχεται στο κοριτσάκι ότι θα του φτιάξει τον πρώτο του καφέ.
- Μαρή, τρέχουν οι μάσκαρες!
   Έτσι πέφτει ο καπιταλισμός, αγάπες, με τις τρεχάμενες μάσκαρες.
     Φθάσαμε στην εποχή του Halloween - όταν, πάλι, θέλω να νιώσω καπιτάλα, τα πετάω τα αμερικάνικά μου. Εκείνη την Παρασκευή οι πελάτες είχαν βαλθεί να την τρολλάρουν, αλλά ο ένας είχε συνηθίσει τον άλλον, να αναλύουμε τους παραλληλισμούς του Τσίμα, να κάνουν sing a long τα καψουροτράγουδα των Arctic Monkeys και να καταλήγουμε να λέμε για την επανάστα Γιάννα Αγγελοπούλου, Έβλεπες και μερικά παιδάκια που γιόρταζαν το αντίστοιχο λατινοαμερικάνικο-νομίζω- Halloween. Ξαναπήγα και δυο ημέρες μετά. Ήταν η ημέρα εκείνη που είχε δημοσιευθεί το πρώτο μου άρθρο στην Κιμωλία. Σημαντική ημέρα, που είχα πάει να πάρω τα συγγράμματα με μια φίλη μου.Γνώρισα και μια βαρβάτη φιγούρα του αναρχικού χώρου. Αμέ!
                                   Ένα μουσικό διάλειμμα, να συνεχίσετε το σεντόνι:
                 
   Περνούσα από το κέντρο και μια ημέρα μετά τα γενέθλια μου, τότε που του Φορτσάκη του την είχε δώσει κι έκλεισε όλο το ΕΚΠΑ, κάλεσε τα Ματ κι άλλες τέτοιες χαριτωμενιές. Η συζήτηση τότε είχε περιστραφεί γύρω από τις πορείες, του 2008, του 2011, με τη σχετική προβολή βίντεο, για να μαθαίνουμε οι νεότεροι. Όταν ήταν να φύγω, της είπα ότι θα ερχόμουν την επόμενη εβδομάδα ξανά, για να κεράσω εκεί μια φίλη μου, που δε μπορούσε τότε να ρθει στα γενέθλια μου, να πάρει κι εκείνη ένα μεροκάματο. "Μα δεν είναι δικό μου το μαγαζί!" επέμενε. "Ναι, αλλά εσένα γνωρίσαμε κι ερχόμαστε εδώ" της εξήγησα. "¨Σε σένα έχουμε αδυναμία", κατέληξα.
   Λίγο πριν τα Χριστούγεννα. "Ιωάννα, έχουμε εκλογές!" μου είπε. "Τι θα ψηφίσεις;" Κάναμε χιουμοράκι με έναν άλλον τύπο στο μαγαζί, για το Σύριζα, που τάχα θα μας έκανε Σοβιετία. Ο ίδιος, όσο κοιτούσα το λάπτοπ του μαγαζιού, μου είπε "Η λύση είναι αγώνες, κοπελιά. Αγώνες, αγώνες, και πάλι αγώνες!". Τότε της είχα δώσει να διαβάσει και το δεύτερο μου άρθρο στην Κιμωλία. Μου είχε πει ότι είναι οκ από άποψη ύφους και δομής, αλλά είχα χώσει μέσα πολιτικές έννοιες, με τρόπο όχι κολακευτικό. Παρατήρηση που με συνόδευσε και με έκανε να θέλω να εξελιχθώ σαν άνθρωπος, να διαβάσω περισσότερο, να γράψω καλύτερα άρθρα.
   Το Γενάρη της έφερα μια φίλη μου - πρώτη μας έξοδος, για τη γνωριμία. Η γνωριμία αυτή πήγε εξαιρετικά - κι όχι μόνο αυτό. Γνώρισα και μια άλλη κυρία, γύρω στα 50, που είχε αποφασίσει να δώσει Πανελλήνιες, να μπει στο θεωρητικό της Καλών Τεχνών. Με τη φίλη μου είχαν αφεθεί να μιλάνε για τη rape culture, τις συνελεύσεις στην Κρήτη του 60 και για το ρόλο των μεταναστών .Εκείνη χαμογελούσε - νέο κορίτσι, αναρχικιά η φίλη μου, είχε μπει στο σωστό δρόμο. Καθόλου τυχαίο που η φίλη μου υποσχέθηκε ότι θα ξανάρθουμε.
    Ημέρα των Τριών Ιεραρχών, Παρασκευή μετά την Τσικνοπέμπτη. Συζητήσεις για ψώνια, για τα πατσατζίδικα της Λάρισας, για ομιλίες πολιτικών, για μακρυμάλληδες που τους λένε στη λα'ι'κή να κουρευτούν. Για μπάτσους, για αναρχορεμπέτες με φασίζουσα νοοτροπία. Εκείνη τη φορά που ερχόμουν από το αναγνωστήριο και με ρώτησε ¨"διάβασες; μπέσα τώρα;", που μου χε φτιάξει γαλλικό (ζεστό) γιατί δεν ήμουν στα πολύ καλά μου κι εκείνη είχε τρομοκρατηθεί που είχα κάνει ένα λάθος ενώ τον έβαζα στο ποτήρι.
       Και μετά το Μάρτη πάλι, να διαβάζουμε κι οι δυο μας τα βιβλία μας υπό τους ήχους της Lykke Li. Θυμάμαι εκείνον τον τύπο που της έλεγε για τις ματάρες της, όπως και τον άλλον, που της είχε ζητήσει καφέ με 98 κόκκους ζάχαρης. Τους έβαλε στη θέση τους και τους δυο. Τη θαύμασα για τον τρόπο που τους επιβλήθηκε. Εκείνη την ημέρα που ένας γεράκος μου είπε "δεν εκβιάζω εγώ τον καιρό" (σ.σ. έβρεχε). Το ότι έβρεχε κι έκανε κρύο και της είχα προσφέρει το μπουφάν μου, να τυλιχθεί.
    27/3. Είχα πάει εκεί για να διαβάσω. Με είδε ο ίσως πιο γνωστός θαμώνας του μαγαζιού και με χαιρέτησε. Με ήξερε πια. Ενώ διάβαζα, ήρθε μια φίλη της. Κάτι είπα πάνω στη συζήτηση και μου πε "διάβαζε, δε σε βλέπω συγκεντρωμένη!". Η φίλη της, που είχε βρει γλυκό που της είχα μιλήσει στον πληθυντικό. Ένας τύπος που είχε έρθει, που δούλευε εκεί παλιότερα. Ένας μαυρούλης που μου λεγε για το μεθύσι της προηγούμενης βραδιάς. H κυρία που ανέφερα πιο πάνω, που της έφερε δώρο ένα σετ βατραχάκια, από αυτά τα παιδικά, κι είχε παθιαστεί  όλο το μαγαζί. Τα γέλια που είχα κάνει. Ένα δικό μου θέμα, που της εμπιστεύτηκα, κι έκατσε να με συμβουλεύσει.
   Μεγάλη Δευτέρα. Κόσμος ερχόταν κι εγώ είχα πάει να διαβάσω εκεί. Έρχονταν άνθρωποι, παιδιά, σκυλιά. Ο σερβιτόρος που δούλευε μαζί της είχε διάθεση για μπλα μπλα, αλλά εκείνη όχι. Της μιλούσα κι εγώ- είμαι πολυλογού, το ξέρω- αλλά εκείνη μόνο κάποιες μονολεκτικές απαντήσεις πετούσε, άντε κανένα συγκρατημένο χαμόγελο. Μου είπε ότι δεν ήταν καλά. Τη ρώτησα τι έχει, αλλά μου είπε "διάφορα". Δεν ήταν καλά. Όντως.
   Πλέον, έχει φύγει από το μαγαζί εκείνο. Κι εγώ δεν ξέρω αν θα ξαναπάω - πάντως, αν ξαναπάω, δε θα ναι για κείνην. Ίσως να μην ξαναπάω - γιατί τα πράγματα έχουν αλλάξει και θα είναι δύσκολο να επαναπροσδιορίσω το χώρο σε σχέση με τις αναμνήσεις μου για αυτόν. Δε θα ξεχάσω, όμως, ποτέ τις επισκέψεις μου εκεί, σε αυτό το χώρο με τους ενδιαφέροντες ανθρώπους, το χαβαλέ, τις μπύρες, τα inside jokes, σε αυτό το μικρό, καταχωνιασμένο μαγαζί, που έγινε ο χώρος ανάπτυξης της σχέσης μας. Είμαι χαρούμενη που έκανα αυτές τις επισκέψεις.
    

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Εδώ Είμαστε

      Είναι άσχημο όταν ένα μπλογκ πιάνει αράχνες. Κι εγώ είμαι αρκετά ακατάστατη κι αναβλητική. Και ξέρω να φτιάχνω κανά τοστ. Κορίτσι για σπίτι, πόσο μάλλον για μπλογκ. Και περιμένετε να κρατάω αυτό το κουκλί σε συνεχή ενημέρωση; Μήπως είστε οι ίδιοι που περιμένετε να βγάλετε χρήματα πίνοντας φραπέ και γκρινιάζοντας για την άδικη κενωνία;
    Στο διάστημα της απουσίας μου είχα σκεφτεί να παρατήσω το μπλογκ, να μη γράφω άλλο, να το κλείσω με ένα (κρύο) γαλλικό au revoir. Με είχε κουράσει λίγο το ότι υπήρχε μια εσάνς κατινιάς εδώ μέσα. Αλλά δεν είμαι άνθρωπος που αφήνει έτσι άτομα και καταστάσεις. Επίσης, Κατίνες συναντάω και in real life και στην πραγματική ζωή η φυγή δεν είναι λύση και καταδικάζεται κι από την εκκλησία ΟΥ ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ.
                 
   Πάντως μου αρέσει που η ανθρωπότητα πάντα βρίσκει τρόπο να σε απογοητεύει. Υπάρχει κάτι στο κλίμα των ημερών που έχει κάνει τους πάντες να λυσσάνε. Για παράδειγμα, ακούω σεξιστικές μαλακίες βερεσέ και, ξέρετε, σε κάθε σεξιστή κι ομοφοβικό αξίζει μια βουτιά από το Λυκαβηττό. Χρήσιμη κι επιμορφωτική τιμωρία, ειδικά αν ο άλλος δε λέει να καταλάβει ότι αυτά που λέει είναι επικίνδυνες μαλακίες.
    Εν τω μεταξύ, η μισή αρχική μου σελίδα στο Facebook την έχει δει πολιτικοποιημένη και μετά θα φταίω εγώ που θα τους κάνω πλωκ. Μια τους φταίνε οι αναρχικοί, μια ο Βαρουφάκης, μια η Κωνσταντοπούλου, μια το σύμπαν ολάκερο. Κι έχεις κι αυτούς τους δεξιούς που χαζοχαίρονται ακόμα και πράγματα πιο άσχετα π.χ. την επίθεση που και καλά έγινε από τη Ζωή-μια είναι η Ζωή- στο βενζινά και βγάζουν την κυβέρνηση "φασιστική" με τέτοιες μικρές αφορμές. Όχι πως είμαι καμιά φαν της κυβέρνησης - δεν είμαι-, αλλά θεωρώ πολύ λάθος να κρίνεις έναν πολιτικό από περιστατικά άσχετα με την πολιτική τους. Αν θέλετε να κρίνετε τον οποιοδήποτε από κάτι, κάντε το με επιχειρήματα, γιατί με το να κράζετε, χωρίς να έχετε κάτι να προτείνετε, μου δίνετε την εντύπωση ότι προτιμάτε τους προηγούμενους υποσυνείδητα. Πολιτικό σχόλιο τέλος.
     Επίσης, το έχω ξαναπεί, μη ρωτήσει ποτέ κανείς "τι κόμμα είσαι;" γιατί θα του μάθω, εκτός από τα σημεία στίξης, και τα κοσμητικά επίθετα. Δεν είναι άξιο απορίας που τέτοιες ερωτήσεις σου κάνουν οι φανατισμένοι με κάποιο κόμμα. Και, ξέρετε, η φανατίλα κι η μαλακία τυφλώνουν οπότε οι ενέργειες σας με μέτρο.
   Ας γίνω τώρα γλυκούλα για να δώσουμε στα πράγματα μια ισορροπία, μη νομίζετε ότι ξύπνησα με νεύρα. Που λέτε, σε κάποια φάση, προς το τέλος του Πάσχα, κι εγώ κι αρκετά φιλικά μου πρόσωπα απογοητεύτηκαμε από άτομα που λίγο πολύ είχαμε πιστέψει σε αυτούς. Εγώ αποφάσισα να κάνω φόκουζ σε άτομα που με εκτιμάν και τα εκτιμάω. Να τη δοκιμάσετε τη συνταγή. Πιάνει πάντοτε. Εγγυημένα αποτελέσματα.
   Ορισμένες φορές σκέφτομαι πόσο ηλίθιο είναι να εξαρτάς την ευτυχία σου από γκόμενο/γκόμενα, την παρουσία τους ή την απουσία τους. Ναι, σίγουρα, είναι πολύ ωραίο να έχεις κάποιον να τρέχετε στους δρόμους της Αθήνας ανέμελοι και να πηδιέστε ασυστόλως - δε φημίζομαι για το ρομαντισμό μου, το ξέρω-, αλλά, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα. Ευτυχία μπορεί να είναι η καλή αντίδραση απέναντι σε μια πράξη σου, ευτυχία μπορεί να ναι εκείνες οι στιγμές που έρχεται ο σκύλος σου να σου κάνει χαρές, όταν λείπεις πολλές ώρες από το σπίτι.
   Και τώρα που κοντεύω 20, τελείωσαν τα ψέματα. Πρέπει να βγω στη βιοπάλη, να σταθώ στο πλευρό της εργατίας, τουτέστιν να βρω καμιά δουλειά, γιατί, ναι, είμαι πολύ πελούσια, αλλά η ζωή στη βίλα μου στα Ν.Π. καταντάει μονότονη. Είμαι τόσο αισιόδοξη ότι κάτι θα βρω, που σκέφτομαι ποια φωτογραφία θα ταιριάζει καλύτερα στην κάρτα του ΟΑΕΔ. Πάντα είμαι ΤΟΣΟ αισιόδοξη.
  Δε σας είπα και το πιο γαμάτο : έχω τρεις εργασίες για τη σχολή και πολύ διάβασμα για τα Γαλλικά. Δίνω C2, πάω να τα (απο)τελειώσω. Δε χαίρεστε που η δικιά σας θα γίνει επιστήμονας με όλα αυτά που διαβάζει; Δε θα της πάρετε δωράκι ένα ποτιστήρι, τέτοιο φυτό που είναι; Δεν την αγαπάτε, κι ας είναι ένα δηλωμένο σπασικλάκι;
   Κι ένα τελευταίο και φεύγετε. Ένας φίλος, που γράφει γαμάτα, άνοιξε μπλογκ. ΤΣΑΚΙΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΣΟΜΕΡΑΤΕ. Πάρτε το λινκ, λοιπόν, κι αρχίστε ανάγνωση, να ξεστραβωθείτε:
             http://birth-in-reverse.blogspot.gr/
   
 
   

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Ν' Αγιάσω Κι Εγώ;

Μερικές φορές γκρινιάζω.
- Ναι, μερικές.....
 Η αλήθεια είναι ότι αντιδρώ σε πολλά πράγματα που βλέπω και τα χαρακτηρίζω αρνητικά. Σήμερα θα σας μιλήσω για μερικά από αυτά, να δείτε τι τραβάω και να κλάψετε μαζί μου. Ή να με δικαιολογήσετε. Ακόμα καλύτερα αν με δικαιολογήσετε.
   Τη Δευτέρα είχα πάει σε μια φίλη στο Πάντειο, να παρακολουθήσω μάθημα γιατί προφανέστατα είμαι φυτό αγαπώ τη γνώση. Κι όσοι έχετε περάσει από κει, ξέρετε ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο όπου βρίσκονται τα τραπεζάκια των παρατάξεων. Βλέπω, που λέτε, αυτό της Α ΚΑΙ ΟΥ ΚΑΙ ΔΑΠ ΝΔΦΚ άδειο. Κι επειδή μια τέτοια παραταξάρα φυσικά κι έχει άποψη για την αισθητική. αποφάσισαν να γεμίσουν το τραπεζάκι τους με τα ήδη χρησιμοποιημένα ποτηράκια του καφέ, μερικά από τα Everest, μερικά από το Γρηγόρης Μικρογεύματα. Να τα μαζέψουν; Χαχαχαχα, τι λέτε ρε παιδιά; Όχι, στο χωριό τους είχαν πολλούς υπηρέτες και τους τα μάζευαν!

      Και θα μου πείτε τώρα "επειδή εσύ δε στηρίζεις τη ΔΑΠΑΡΑ, πρέπει να τους βγάλεις κι ανοικοκύρευτους; Έλεος μαρή άπλυτη!".  Σας βεβαιώνω ότι, είτε επρόκειτο για αυτήν, είτε για ΜΑΣ, είτε για ΕΑΑΚ, είτε για τη Νεολαία Των Συνεχιστών Του Καποδίστρια, το συμπέρασμα δεν αλλάζει: η έλλειψη σεβασμού ως προς το χώρο κι η έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης φανερώνουν ταυτόχρονα έλλειψη πολιτισμού και τα άτομα που κάνουν τέτοιες μαλακίες αξίζουν τιμωρία στο ένα πόδι προς γνώση και συμμόρφωση.
    Την ίδια περίπτωση συνάντησα κι όταν πήγα εψές στο Αναγνωστήριο του ΕΚΠΑ να διαβάσω τα Γαλλικά μου, γιατί πλέον συγκεντρώνομαι με δυσκολία στο σπίτι. Κάθεται, που λέτε, απέναντι μου ένα παλικάρι που, ενόσω διάβαζα, έβηχε σαν το φυματικό. Αλλά, νταξ, κι ο βήχας μέρος της ζωής, το καταπίνουμε. Όταν έφυγε από το αναγνωστήριο, άφησε το ποτηράκι με τον καφέ πίσω του, μια κίνηση η οποία χωράει δυο εξηγήσεις: α) με ερωτεύτηκε κι είπε να μου αφήσει κάτι να τον θυμάμαι, μήπως και τον αναζητήσω και β) είναι ολίγον τι απολίτιστος. Αν ισχύει το πρώτο, μάλλον θα 'χω να του απαντήσω ότι δεν πάω με φυματικούς που αφήνουν τα ποτήρια με τον καφέ τους πίσω, γιατί δεν ξέρω τι μικρόβια κουβαλάνε και μου ξυπνάει ο Κατακουζηνός από μέσα μου.
   Πάμε σε άλλο θέμα τώρα: όλοι έχετε στη σχολή σας αυτά τα παιδιά που πέρασαν με το 5% , δηλαδής έχουν κάποια αναπηρία ή κάποιο πρόβλημα υγείας. Νομίζω έχετε καταλάβει πόσο σημαντικό είναι τα βοηθάτε, να τους δίνετε σημειώσεις. Ε, ορισμένοι δεν το έχουν καταλάβει. Έτσι, αρνούνται να δώσουν σημειώσεις στον οποιονδήποτε, πιθανότατα γιατί φοβούνται μήπως τους κλέψουν το απουσιολόγιο. 
   Και σε αυτό το σημείο να περάσω ένα μήνυμα: μαλάκες, να βοηθάτε τους άλλους και να τους δίνετε σημειώσεις. Υπάρχουν άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας ή που δουλεύουν και δε μπορούν να παρακολουθήσουν όλα τα μαθήματα. Αυτούς να τους βοηθάτε. Αυτά τα άτομα εγγυημένα θα σε ευχαριστήσουν πολύ ευγενικά και θα σας φτιάξουν την ημέρα. Κι αν πέσετε σε μουνόπανο, να ξέρετε αυτό αντιστοιχεί στο 1% των περιπτώσεων και μη σας πτοεί.
  Κι ένα ακόμα: κάποιοι είστε, ίσως πιο ευκατάστατοι και πελούσιοι από μας. Μαγκιά σας. Αλλά όταν μας κοιτάτε με ένα βλέμμα ελεημοσύνης, επειδή δε μπορούμε να πληρώσουμε τα πάντα στην ώρα τους, μας τη σπάτε λίγο. Όχι λίγο. Πολύ. Άτιμες ταξικές διαφορές!
    Ένα τελευταίο για να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα: τόσο οι τελευταίες ημέρες του Μαρτίου, όσοι κι οι πρώτες του Απριλίου είναι ολίγον τι επετειακές. Πιο συγκεκριμένα, 29 Μαρτίου του προηγούμενου χρόνου ήτο η ημέρα που αποφάσισα να φτιάξω καινούριο μπλογκ για να το κοινοποιώ στους άλλους. Και τώρα, αρχές Απρίλη, γιορτάζω τον ένα χρόνο που κάνω ιντερνετικό ραδιόφωνο με την α λα 090 φωνή μου. Γι΄ αυτό και το Σάββατο, 4-6 το μεσημέρι, έχω επετειακή εκπομπή στο http://www.sinwebradio.com/.
   Ναι, είμαι ψωνάρα και προωθώ τον εαυτό μου.
   Και θα σταματήσω να γκρινιάζω.
   Αυτά.
    

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Έρωτας Στην Εποχή Των ΜΜΜ

    Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου που διαβάζω ό,τι βρεθεί μπροστά μου. Ακόμα και Σαπίλα Voice. Η οποία Σαπίλα Voice είχε ένα άρθρο που αφορούσε το ότι ο έρωτας της ζωής μας δεν επιβιβάζεται στα ΜΜΜ. Κι εδώ εγώ πρέπει να του αλλάξω τα φώτα δίνοντας του τη δική μου οπτική.
     
  Καταρχάς ο έρωτας της ζωής μας δεν παίρνει λεωφορείο. Στο λεωφορείο γίνεται συνήθως το καμός. Στριμώχνεσαι σαν σαρδέλα κοντά στην πόρτα του, δεν ξέρεις ποιος σε χουφτώνει και καταλήγεις να κάνεις τη διαθήκη σου από την ασφυξία. Έχεις κι αυτόν τον παππού που βρίζει το Πασόκ, να σου λέει πόσο αλήτες ήταν, να σε ρωτάει "συμφωνείς παιδί μου;" κι εσύ να εύχεσαι να τελειώσει αυτή η παρωδία. Εναλλακτικά, θα είναι αυτή η γριούλα που θα παραπονιέται που τους κόψαν τις συντάξεις, που θα γκρινιάζει σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Έχεις συνειδητοποιήσει επίσης ότι το αποσμητικό είναι μεγάλο αγαθό καθώς τα άτομα με τα οποία στριμώχνεσαι πρέπει ΠΑΝΤΑ να αγνοούν την αξία του.
   Οπότε, όχι, ο μεγάλος μας έρωτας δεν παίρνει λεωφορείο, εκτός κι αν κάποιος από μας έχει ως όνειρο ζωής να τυλίξει έναν πρώην Πασόκο παππούλη ή κάποιον που νομίζει ότι το Rexona είναι γιαπωνέζικη μάρκα κλιματιστικών, μαζί με τα Φουτζίτζου και τα Ζίου Ζίτσου.  Ή μπορεί να του αρέσουν οι γριές που φλερτάρουν με τη χοληστερίνη. Ποτέ δεν ξέρεις, με τόσα βίτσια που κυκλοφορούν.
   Θες να πάμε να πάρουμε το μετρό να τσεκάρουμε γκομενάκια; Θα περάσουμε καλά! Γιατί υπάρχει ένας άγραφος νόμος που υπαγορεύει ότι σε όποιο βαγόνι κι αν βρίσκεσαι, θα υπάρχει τουλάχιστον ένας κλαρινογαμπρός που θα ακούει με τα ακουστικά του κινητού του στο τέρμα Παντελίδη και καπάκι Παολάρα. Και τι να τονε κάνεις τον κλαρινογαμπρό αν είσαι ένα φρέσκο γκομενάκι, σαν τα κρύα τα νερά, γεμάτο όρεξη για κουλτούρα και διανόηση;
  Υπάρχει κι ο άλλος νόμος του μετρό, εξίσου σημαντικός με τον πρώτο. Ότι όποια ώρα και να μπεις εκεί μέσα, θα βρεις μια παρέα 15χρονων στις αποχρώσεις του κάγκουρα. Τα οποία 15χρονα πάντα θα γελάνε δυνατά και θα βρίζουν σαν νταλικέρηδες που κόλλησαν στην κίνηση και δε μπορούν να πάνε εγκαίρως στο αγαπημένο τους κωλάδικο στην Εθνική. Θα τρέχουν και θα κάνουν καφρίλες και σε εκείνο το σημείο θα γίνεις το δύστροπο γερόντι που δεν αντέχει τη συμπεριφορά της νεολαίας.
   Κάποια στιγμή της διαδρομής θα μπει κι αυτός ο τύπος που "έχει το παιδάκι του στο κρεβάτι του πόνου", "είναι άνεργος πατέρας", "το είχε και στην τηλεόραση" και "πουλάει δυο στυλούς ένα ευρώ". Που όλως τυχαίως αυτό το παιδί δε μεγαλώνει, μένει για πάντα τεσσάρων χρονών. Και συγκινεί μια - δυο κυράτσες που έχουν πειστεί ότι ο τύπος "δεν ζητιανεύει".
    Κι αν υπάρχει ένας ωραίος, ή θα ναι μαζί με τη γκόμενα του, ή θα κατεβαίνει στην επόμενη στάση, πριν προλάβετε να ανταλλάξετε μια ματιά. Σαν εσένα, γλυκούλη με το μουσάκι, που ήσουν στη γραμμή 3 το Σάββατο, στις 8 το βράδυ, και κατέβηκες Πανόρμου. Ήμουν η ψηλή ξανθιά με το μαύρο μπουφάν και το γαλάζιο κολάν και τις μαύρες μπότες με χαμηλό τακούνι. Ωχ, με συγχωρείτε, ξέφυγα!
    Όχι, μην πάρεις ταξί. Τους ξέρουμε όλοι τους Έλληνες ταρίφες.Ξέρουν τα πάντα. Θα ήταν άξιοι κι ικανοί πρωθυπουργοί, αλλά η ρημάδα η κενωνία δεν τους άφησε να μεγαλουργήσουν. Ε, βέβαια, με τέτοια καλλιέργεια, τέτοιο γούστο!  Ζηλεύουν! Κι εσύ, είναι να αμφισβητήσεις κάποιον μορφωμένο εφόσον ακούει Δρόμος fm; Τι ξέρεις εσύ, κοινέ θνητέ;
     Ο έρως έρχεται εκεί που δεν τον περιμένουμε. Μην ανεβαίνετε, λοιπόν, στα ΜΜΜ με την ελπίδα να τον βρείτε. Γενικά, να μην ελπίζετε σε κάτι όταν ανεβαίνετε στα ΜΜΜ, παρά μόνο σε μυρωδιές που θα σας κάνουν να φωνάξετε "¨ΚΑΝΕ ΜΠΑΝΙΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!" και σε καθημερινές γκρίνιες παππούδων. Και σε κάγκουρες με τη μουσική στη διαπασών.
       

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Ο Καφενές: Παίξτε Με Κι Εμένα

    Επιτέλους μια μάστιγα του μπλόγκερ που με εμπνέει. Γράψανε γι' αυτό η Γιώτα, ο Άπι, ο Θωμάς και κόντεψα να ακολουθήσω. Ή ακολούθησα. Oh well. Καλό πρόβατο είμαι του λόγου μου.

   "Ήταν μία το μεσημέρι. Ακριβώς η ώρα αιχμής για τον καφενέ. Κρίμα, σκέφτηκε η Άννα. Είχε βολευτεί στην ησυχία της, διαβάζοντας το βιβλίο της και καπνίζοντας παράλληλα το τσιγάρο της. Οι λιγοστοί πελάτες εκείνης της ώρας είχαν εξυπηρετηθεί κι έπιναν τον καφέ τους, συζητούσαν και γενικά δεν την ενοχλούσαν.
   Είδε τον Αναστάση να μπαίνει. Τον χαιρέτησε, της παρήγγειλε έναν καπουτσίνο κι έκατσε στη μπάρα.
   "Πώς πάνε τα πράγματα;" τον ρώτησε.
    "Όπως τα ξέρεις" της απάντησε. "Ακόμα ψάχνω"
     Έπειτα από κάποια χρόνια εργασίας στον καφενέ, γνώριζε πολύ καλά όλους τους θαμώνες και τις ιστορίες τους, τα ελαττώματά τους, τα βίτσια τους, τις πεποιθήσεις τους, θρησκευτικές και πολιτικές. Ήξερε αν ήταν άνεργοι ή αν δούλευαν. Έτσι, ήξερε ότι ο Αναστάσης περνούσε δύσκολα οικονομικά. Είχε μείνει αρκετό καιρό άνεργος κι οι προτάσεις του ΟΑΕΔ ήταν η μία που εξευτελιστική από την άλλη.
   Σε τέτοια σημεία ένιωθε ευχαριστημένη που τουλάχιστον είχε μια δουλειά. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν αχάριστη. Είχε κι αυτή ένα πτυχίο Φιλολογίας και τελείωνε το μεταπτυχιακό της, τα ιδιαίτερα δεν της έκατσαν φέτος, αλλά χαιρόταν που έπαιρνε αυτά τα χρήματα που έπαιρνε. Αναστέναζε με την κατάσταση αυτή, του Αναστάση, αλλά κι όλων αυτών που δε δούλευαν. Αλλά θαύμαζε το χαμόγελο στα χείλη του, τη διάθεσή του να αστειεύεται, το ότι δεν γκρίνιαζε. Το χε μάθει πια, ότι οι άνθρωποι που γκρινιάζουν ότι δεν έχουν χρήματα είναι αυτοί που τα καταφέρνουν, αλλά δεν το εκτιμάνε ή φοβούνται μήπως ο άλλος τους ζητήσει δανεικά.
  Αργότερα, ήρθε κι ο Άρης από τη δουλειά του, ο φίλος του Αναστάση. Μέσα σε όλα τ' άλλα κοιτούσε την εφημερίδα.
  "Τη γλύτωσε ο Κασιδιάρης για το χαστούκι" είπε κάποια στιγμή.
   "Ελλάδα και δικαιοσύνη δεν πάνε μαζί" είπε η Άννα. "Γνωστό"
    Είχε χάσει τις ελπίδες της. Η άνοδος του Σύριζα κάπως την είχε καθησυχάσει, αλλά ήταν ακόμα νωρίς να κρίνει. Προσπαθούσε να κρατήσει την αντικειμενικότητά της, να μην είναι απαισιόδοξη, να μην προκαταβάλλεται, αλλά δεν τη χαροποιούσε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είχε αθωωθεί.
  "Να πας για Νομική, να διδάξεις δικαιοσύνη" της πρότεινε ο Άρης. "Θα πηγαίνεις στο δικαστήριο και θα τους ρίχνεις όλους με τις ματάρες σου, με το πρόσωπό σου, με τη φωνή σου που στάζει μέλι".
   Δυσανασχέτησε. Της την έπεφταν πολλοί άνδρες στη δουλειά, αλλά οι περισσότεροι το έκαναν με έναν τόσο άκομψο τρόπο, τόσο χοντροκομμένο, που είχε κοντέψει να αποκτήσει ανοσία σε όλα αυτά. Ακόμα κι ελεύθερη να 'ταν, ακόμα και να μην είχε σχέση εδώ και τρία χρόνια, δε θα 'χε την ανάγκη τους.
   "Δε μου άρεσε ποτέ η Νομική" του 'πε τελικά.
    Κάτι στο βλέμμα του Άρη πέθανε. Κάθε φορά είχε την ίδια αντίδραση, έκανε σαν να έτρωγε πρώτη φορά χυλόπιτα. Διόλου τυχαίου που δε στερέωνε με τις γυναίκες - τριάντα πέντε χρονών άνθρωπος κι από φλερτ δεν είχε μάθει, ούτε από ήττες.
    Κοίταξε να δει ποιος ερχόταν. Είδε κάποια παιδιά, φοιτητές πλέον, μια παρέα δυο αγοριών και μιας κοπέλας. Τους σέρβιρε και ταυτόχρονα άκουγε τους διαλόγους τους. Ο ένας έλεγε:
   "Μαλάκες μου, τρελάθηκα! Τέτοια μουνάρα καιρό είχα να δω! Τι ματάρες! Τι πρόσωπο! Τι δυναμισμός! Τη λάτρεψα!"
  "Ανταποκρίνεται;" τον ρώτησε η κοπέλα.
  "Είμαστε μαζί"
   Η κοπέλα - η Αιμιλία , όπως την έλεγαν - είχε απογοητευτεί. Κάτι το σιωπηλό το μαρτυρούσε, να ταν το βλέμμα της. Η Άννα το 'χε υποψιαστεί ότι ήταν ο παιδικός της έρωτας. Την ήξερε τόσα χρόνια, από μικρό κοριτσάκι.
   Αχ, την αγαπούσε την Αιμιλία! Είχαν αυτή την αδελφική σχέση κατανόησης, όπου το μικρό θαύμαζε τη μεγαλύτερη, όπου η μεγαλύτερη είχε όλη τη διάθεση να διδάξει στο μικρό. Ήταν σίγουρη, θα ερχόταν στη μπάρα μετά τη συνάντηση, να της πει τον πόνο της. Δεν έπεσε έξω.
   "Όλα για κάποιο λόγο γίνονται" της είπε.
    Πράγματι, μερικές ημέρες μετά την άκουσε να λέει ότι βγαίνει με έναν εικοσιπεντάχρονο. Ήταν καλό αυτό; Μήπως η Αιμιλία είχε παραενθουσιαστεί; Μήπως εκείνος ήθελε την Αιμιλία για σεξ και μόνο; Μήπως η Αιμιλία έψαχνε ένα υποκατάστατο; Πολλές υποθέσεις και μια ελπίδα η μικρή να προσέχει. Έτσι κι αλλιώς ήταν ακόμα μικρή και θα μάθαινε. Όλοι μαθαίνουμε με κάποιον τρόπο, υπέθεσε.
   Αλλά ένα ήταν σίγουρο: στον καφενέ κανείς δεν άλλαζε, όλοι έμεναν αδιόρθωτοι, δε μάθαιναν. Μα αλλάζει ο άνθρωπος; σκέφτηκε η Άννα. Μόνο αν υποστεί κανένα ισχυρό σοκ ή αν έχει την πρόθεση."

   Θα 'χετε δίκιο αν πείτε ότι η ιστορία σας ήταν λίγο απαισιόδοξη ή γλυκανάλατη ή ένα θέμα διχασμένης προσωπικότητα. Μα είμαι του κινήματος του διχασμένου ρεαλισμού, τι να με κάνω;
   

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Η Επιστροφή

   Το μπλογκ έχει πιάσει αράχνες και σκονίτσες. Σας έχω σε ένα ατελείωτο "περίμενε", εσείς έχετε αγανακτήσει περισσότερο κι από τους ανθρώπους που περιμένουν λεωφορείο στα νότια προάστια της Αθήνας. Μα τι να σας κάνω κι εγώ; Νομίζετε έχω όλη την έμπνευση, ότι δε γράφω κι αλλού; Νομίζετε ότι έχω όλο το χρόνο να σας γράφω; Ε; Ε; Ε;
   Πολύ ωραία, νομίζω δικαιολογήθηκα για την απουσία μου κι ότι με πιστεύετε. Αν ναι, χαίρομαι. Αν όχι, κακό δικό σας. Και στις δυο περιπτώσεις θα σας αρχίσω τα ανακατεμένα μου, τα mix n much, γιατί είμαι τόσο κακιά κι ανεύθυνη και σας ξεπετάω με αυτά. Σας έλειψα τουλάχιστον;

     

   * Έχω αρχίσει να σκέφτομαι να κάνω Εράσμους στο επόμενο εξάμηνο. Αυτό φυσικά σήκωσε τον ξαφνιασμό και την αγωνία της Ελληνίδας μάνας, που νόμιζε μέχρι πρόσφατα ότι το Εράσμους διαρκεί πέντε μέρες, άντε το πολύ μια βδομάδα. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τι σοκ έπαθε μόλις της είπα ότι διαρκεί ένα ολόκληρο εξάμηνο!
   Τώρα, όσον αφορά το ποια χώρα θα επιλέξω, η επικρατέστερη μου φαίνεται η Γαλλία, μιας που τελειώνω τη γλώσσα φέτος. Σκέφτηκα και Κύπρο, αλλά έχω πάει παλιά, εν έτει 2009, και θυμάμαι ότι το φαγητό εκεί είναι ολίγον τι σάπιο (κι οι τιμές ήταν ακριβές, αλλά τους χτύπησε κι εκεί κρίση). Για την ώρα, κάνω χάζι τη λίστα με τα συνεργαζόμενα πανεπιστήμια και τα λιγουρεύομαι. Αχ, αγαπητό Κοσμοπόλιταν, τι να κάνω η ρουφιάνα; Μήπως να πάω να κλάψω που η σχολή μου δε διαθέτει συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Ζανζιβάρης ή του Τιμπουκτού;

   * Στην επόμενη εξεταστική το ψήνω να προσλάβω καμιά γραμματέα, μιας που το inbox μου στο Facebook λυσσά και μου στέλνει κι η θυρωρός της σχολής μου να με ρωτήσει ποια είναι η ύλη για το τάδε μάθημα, τα sos, οι σάλτσες, τα dressing σαλάτας, σε ποια σελίδα και να κάνω προβλέψεις για τον Ερμή στο Σκορπιό. Όπως θα σας επιβεβαιώσουν οι αγαπητοί μου συνάδελφοι, ουδέποτε υπήρξα ξινή με αυτούς, ό,τι κι αν με ρώτησαν. Επίσης, ένα μικρό ποσοστό από αυτούς είχε την τιμή να το κοπλιμεντάρω που δε με ρωτάει μαλακίες, αλλά το ψάχνει λίγο και δεν τα θέλει όλα έτοιμα. Αυτά τα λίγα άτομα να ξέρουν ότι τους αγαπώ τα μάλα. Και τους άλλους τους αγαπώ, αρκεί να καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ "πρήζω τον άλλον" και "ρωτάω τον άλλον για κάποιες πληροφορίες".

 * Έχω την εντύπωση ότι αυτοί που πάνε και τσακώνονται με άλλους στα ιντερνέτια δε γαμάνε. Μήπως είναι η ιδέα μου;

* Πάντως έχουμε εδώ κι ένα μήνα το Σύριζα στην κυβέρνηση και Σοβιετία δε γίναμε. Ούτε οι κομμουνισταί  μας πήραν τα σπίτια, ούτε χρειάζεται να τριβόμαστε σε κανέναν για να πάρουμε κανά καλσόν.  Αμ, κι οι καταθέσεις μας; Στη θέση τους! Τσάμπα οι τόσες προφητείες! ;

* Ας το δεχτούμε, ότι κάποιοι άνθρωποι θα μιμούνται τυφλά τους άλλους νυν κι αεί κι εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν. Εντάξει, δεν ξεχειλίζουν από προσωπικότητα, δεν είναι δείγματα γαματοσύνης, αλλά νομίζω πρέπει να υπάρχουν κι αυτοί να μας θυμίζουν αν τέτοιες επιλογές μας ταιριάζουν ή όχι.

* Εσείς, μουνόπανα, που μας ζητάτε εξυπηρετήσεις και σας βοηθάμε, αλλά τον υπόλοιπο καιρό μας φτύνετε κατάμουτρα, πώς ζείτε, πώς κοιμάστε τα βράδια; Άσπλαχνα πλάσματα!

* Ακούστε, ακούστε, το εκτιμώ που είστε φανς της ποιότητας, αλλά δεν είναι ανάγκη να μου πετάτε κάθε λίγο και λιγάκι στην αρχική μου αποσπάσματα από τα διάφορα έργα που διαβάζετε. Με πείσατε σας λέω, θα τα διαβάσω κι εγώ!

* Νομίζω δεν υπάρχει κάτι πιο γραφικό από τα άτομα που σε μια πολιτική συζήτηση καταλήγουν ότι τα πάντα φταίνε, κόμματα, πρόσωπα, συστήματα και δεν έχουν τίποτα να αντιπροτείνουν.

* Για ένα τόσο clean άτομο σαν εμένα, οι καπνιστές μου φαίνονται μυστήρια πλάσματα. Δεν πίνω (πολύ), δεν καπνίζω, ούτε καν είμαι εθισμένη στους καφέδες, ζεστούς και κρύους. Αλλά είμαι εθισμένη στο γράψιμο, νομίζω αυτό πιάνετε. Όχι στο να γράφω τους άλλους. Nα γράφω λογοτεχνικά ή να γράφω άρθρα.

κι ένα τελευταίο:

* Τελευταία γίνεται χαμός στα κοινωνικά δίκτυα επειδή ο Αύγουστος Κορτώ γράφει - λες και δεν το ξέρανε - λουλουδένιες και χαρωπές αναρτήσεις και κράζουν. Οκ, προσωπικά τον εκτιμώ. Έχω πάει και σε παρουσίαση βιβλίου του. Δεν είναι ότι θα συμφωνήσω με όλες του τις αναρτήσεις, αλλά τον συμπαθώ. Η όλη φάση μου θυμίζει τα διάφορα ποστς του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, που δέχθηκαν ένα χ.ψ κράξιμο. Το πολύ κράξιμο δεν είναι του στυλ μου κι έτσι προτιμώ να μην τον παρακολουθώ. Και, γενικά, δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να διαβάζει τις απόψεις του καθενός. Μα δηλαδή εγώ θα τα λέω όλα;

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Πρώην Συμμαθητές

     Σε περίπτωση που περάσεις στην πόλη σου και δε χρειάζεται να ξενιτευτείς για σπουδές, υπάρχει ένας αναπόφευκτος κανόνας που θα σε στοιχειώνει, κυρίως επειδή μένεις ακόμα στο πατρικό σου και στη γειτονιά σου: θα πετυχαίνεις πού και πού πρώην συμμαθητές. Θα πηγαίνουν κι αυτοί στη σχολή τους ή θα βολτάρουν με τα γκομενάκια τους ή με την παρέα τους. Τι χαρά!
                           
                     
 - Κάποιοι δε θα έχουν αλλάξει καθόλου. Θα έχουν παραμείνει το ίδιο ξινοί, αντικοινωνικοί, με μηδενική όρεξη για ζωή και θα σου δίνουν όση σημασία σου δίνανε τότε, η οποία ισούται με το μηδέν. Το πολύ πολύ να σε χαιρετήσουν αδιάφορα επειδή βρεθήκατε στο ίδιο βαγόνι στο μετρό.
- Κάποιοι θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην αγορά εργασίας, με το να ασχοληθούν με τον κλάδο του PRιλικιού σε διάφορα κλαμπ που δεν πατάς γιατί φοβάσαι μην κολλήσεις Δαπίτιδα ή χιψστερίτιδα. Έτσι, βλέπεις μια ημέρα στις ειδοποιήσεις σου "ο τάδε σας προσκάλεσε στην τάδε εκδήλωση του τάδε σικάτου κλαμπ" και πατάς το decline γιατί είσαι και πολύ αντιδραστικός τύπος. Υπάρχει κι η περίπτωση να σου πεταχτούν στο τσατ, λέγοντας για την τάδε σελίδα "κάνε λάικ άμα θες". Ακριβώς όπως το είπε. "Άμα θες". Και δε θέλω.
-  Κάποιοι θα σε δουν και θα σε ρωτήσουν "έχεις ακόμα σχέσεις με το Λύκειο;". Εκεί συνήθως απαντάω με ένα αυθόρμητο και βροντερό "όχι" και καταλήγετε να συζητάτε πόσο για τον πούτσο ήταν οι καθηγητές, ότι μόνο ένας δυο από αυτούς τελικά άξιζαν και πόσο γαμάτα περνάτε τώρα, στη σχολή σας.
- Κάποιοι θα προσπαθήσουν να κρύψουν το απωθημένο τους, λέγοντας σου ότι δεν πειράζει που δεν πέρασαν στη σχολή που χαν δηλώσει ως πρώτη επιλογή, ιδίως αν αυτή ήταν Ιατρική ή Νομική, αλλά θα έχουν πειστεί ότι κι η σχολή που πέρασαν είναι κομπλέ.
- Άλλοι πάλι θα σου γκρινιάξουν που δεν πέρασαν εκεί που ήθελαν, θα σου πουν ότι ξαναδίνουν Πανελλήνιες, ότι όλη η ζωή τους είναι μια απογοήτευση και τέθοια. Παιδιά, για όλους έχει η ζωή, don't you worry.
-  Θα υπάρξει κι αυτή η μερίδα των πρώην συμμαθητών που θα κοιτάνε με νοσταλγία το παρελθόν, θα σου πούνε "αχ, πόσο ωραία ήταν τότε!¨κι εσύ θα αναρωτιέσαι τι τους ποτίζουνε, αν πρέπει να φωνάξεις τον Καμένο να προβεί σε έλεγχο και σε εξορκισμό, Στο τέλος της συζήτησης σας θα σου προτείνουν να κανονίσετε ή να κάνετε κανένα reunion με την υπόλοιπη τάξη, την ίδια στιγμή που εντελώς τυχαία θα βρίσκεσαι σε επαγγελματικό ταξίδι στα νησιά Φερόε.
- Θα σου μιλήσουν ευγενικά άτομα που στο Λύκειο σε σνόμπαραν. Μην τους κρατήσεις κακία, ίσως επιτέλους έμαθαν να μην εκφράζουν τόσο ευθέως την αντιπάθειά τους ή να θεώρησαν ότι τότε έκαναν μαλακίες.
- Αυτός για τον οποίον τα κορίτσια στο Λύκειο άλλαζαν το ένα βρακάκι μετά το άλλο θα 'χει μετατραπεί σε ένα τελειωμένο κλαρίνο. Σε έναν μικρότερο αριθμό περιπτώσεων θα είναι όντως το γαμάτο γκομενάκι που θα βίαζες άνετα, αλλά θα 'χει κοπέλα.
- Το ζευγαράκι που όλοι τους βγάζανε τη μία φήμη μετά την άλλην και παρίσταναν τους insiders στη σχέση τους θα ζει και θα βασιλεύει.
- Η αλτέρνατιβ κοπέλα με τις λίγες παρέες και το χαμηλό προφίλ την πετυχαίνεις στο μετρό της Ομόνοιας και θα ναι στανταράκι ότι θα κατευθύνεται στα Εξάρχεια. Θα 'χει γραφτεί στην Εαακ της σχολής της ή στο αντίστοιχο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της σχολής της.
- Ο πρόεδρος του 15μελους θα χει εξελιχθεί σε επαγγελματία Δαπίτη. Από μικρός φαινόταν.
- Μια μέτριας εμφάνισης γκόμενα θα χει πλέον μετεξελιχθεί σε μια μουνάρα και θα πάει να της την πέσει αυτός που κείνη γούσταρε στο σχολείο, αλλά θα πάρει τα αρχίδια του ανά χείρας γιατί τα δεδομένα κι οι μαλακίες πληρώνονται.
- Οι παθολογικά κουτσομπόληδες θα σε ψαρέψουν. Θα σε ρωτήσουν λεπτομερώς για το τι κάνεις στη σχολή, αν πηδιέσαι με κανέναν, τι στάσεις εφαρμόζετε κι αν φοράς ακόμα το ίδιο νούμερο σουτιέν. Απίστευτο το ότι τους απασχολούν τα ίδια πράγματα με τότε.
   κι ένα τελευταίο κι αισιόδοξο:
- Αυτοί που τότε θεωρούσες και γαμώ τα παιδιά συνήθως παραμένουν γαμάτοι και σε εκπλήσσουν ευχάριστα όταν μιλάτε.

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Βραβείο

    Είναι αλήθεια ότι η πνευματική μου υπεροχή έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου κι ότι τα βραβεία τα λαμβάνω όπως ο Γιά(ν)νης ο Βαρουφάκης τις ερωτικές επιστολές από Συριζαίες και μη που στάζουν για πάρτη του. Αυτή τη φορά το βραβείο αφορά το εξαίρετο έργο μου στη μπλογκόσφαιρα από την κοινωνιολόγο του μπλόγκιγκ Giwta Ar, άβαφτη, με τα μαλλιά μου σε έναν άταχτο κότσο, με τις πιτζάμες. Ξέρω, είχατε δεν είχατε, στάξατε πάλι.
    Ω, τι βλέπω στον ορίζοντα; Έφτασαν οι ρεπόρτερς του CNN! Μου άρχισαν τις ερωτήσεις. Μισό να δω αν με παίρνει η κάμερα στο καλό προφίλ! Οκ, τώρα που είμαι έτοιμη, θα απαντήσω στις ερωτήσεις τους.

       

                                        1. Γιατί ξεκινήσατε το μπλογκ;

    Γιατί έχω απεριόριστα ψυχολογικά και κάπου έπρεπε να τα διοχετεύσω....Πέραν της πλάκας, το πρώτο μου μπλογκ το ξεκίνησα γιατί μια ημέρα, τότε, στα 14 μου, είχα πέσει πάνω στο μουσικό μπλογκ του Neverlandean (μεγάλη του η χάρη). Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Άρχισα το μπλόγκιγκ το 2010, άλλαξα δυο μπλογκ κι από πέρσι το Μάρτη σας βασανίζω κάτω από αυτό το url. Είναι μωρέ που έγινα φέιμους κι έπρεπε να επεκταθώ σε μεγαλύτερο κοινό και να το κοινοποιώ στο Facebook.

                                    2. Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει

     Ενθουσιάζομαι εύκολα, πράγμα που δεν είναι πάντα καλό γιατί . Με ενθουσιάζουν οι γνωριμίες με ανθρώπους που ούτε που φανταζόμουν ότι θα μιλούσα ποτέ, αυτοί που σε μαθαίνουν πολλά με κάθε σας συζήτηση, η πχιοτική μουσική, ιδίως δε οι καλοί δίσκοι που τους λιώνεις στο ριπίτ, τα καλά γραπτά - βιβλία, άρθρα κτλ.
  Όσον αφορά, βέβαια, το μπλογκ, με ενθουσιάζει η όλη επικοινωνιακή διαδικασία. Γράφω ένα κείμενο, παίρνω κάποια σχόλια, συζητάμε, με διαβάζουν κι άτομα άσχετα με το blogging, μου λένε τη γνώμη τους - γενικά περνάμε καλά.

                             3. Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια κι η επικοινωνία βοηθούν τους μπλόγκερς και με ποιον τρόπο;
     
      Η όλη φάση με την ανταλλαγή απόψεων, με το χαβαλέ, σε φέρνουν να σκεφτείς πράγματα που ίσως να μην είχες σκεφτεί, να αισθανθείς περισσότερη αυτοπεποίθηση, αν έχεις θετικά σχόλια και να καταλάβεις πώς σκέφτονται οι αναγνώστες σου. Εκτός κι αν αυτός ο αναγνώστης είναι ο Στέφανος Μαξ. Εκεί θα τον τρολλάρεις για ανταπόδοση.

                           4. Για ποια πράγματα μιλάτε στο μπλογκ σας;

   Κάνω χαβαλεδίστικες αναρτήσεις, με διάφορες αφορμές. Εφόσον πλέον γράφω σε δυο ιστοσελίδες, πρέπει να κάνω κατανομή της έμπνευσης μου, να γράφω με διαφορετικό στυλ στο καθένα, κι έτσι εδώ γράφω πιο "ελεύθερα", πράγματα που δε θα χωρούσαν σε μια πιο επίσημη ιστοσελίδα.

                        5. Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους μπλόγκερς; Έχετε γνωριστεί από κοντά;

   Έχω γνωρίσει από κοντά πολλούς μπλόγκερς,το Θωμά το Βάρβαρο, τη Γιώτα, τον Πρόεδρα ΑΠΙ, την Κ+, το Χωστήρα, τον αείμνηστο Tommy Stark, την Kallia V. aka the artist formely known as Love Addict, το Ράσκωλο και το Γρηγόρη, με τους οποίους έχω πλέον χαθεί λίγο και που σταμάτησαν το μπλόγκιγκ. Με κάποιους μιλάω πιο συχνά, με άλλους λιγότερο, αλλά οι περισσότεροι δε χανόμαστε - μια πόρτα είμαστε.

                     6. Πώς φαντάζεστε το μπλογκ σας σε δυο χρόνια; Τι θα θέλετε να δείτε να μεγαλώνει/ να αλλάζει και με ποιον τρόπο;

    Βασικά, ελπίζω σε δυο χρόνια να χω το χρόνο και τη διάθεση να γράφω ακόμα εδώ πέρα.

                   7. Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

     Να ταλαιπωρώ τον κόσμο με την υπεροχή μου, τις γνώσεις μου, το πνεύμα μου.

                  8. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο μπλογκ σας;

    Όπως είπα και πριν και δε με προσέχατε γιατί τέτοιοι είστε, γράφω πλέον σε άλλες δυο ιστοσελίδες, συνεπώς γράφω στο μπλογκ όποτε έχω την έμπνευση και τη διάθεση να αφιερώσω ένα μισάωρο να γράψω μια ανάρτηση.

                9. Πώς γεννιούνται τα ποστς σας;

     Α, δε σας έχουν πει το παραμυθάκι με τις μελισσούλες και τα λουλουδάκια;


                   10.  Ευχές για τον αναγνώστη.

                           ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!
          
         



      Εγώ τώρα είμαι πολύ επαναστάτρια, αντικομφορμίστρια κι Αντίπαρος (όχι δεν έχει καφετιέρα αν βρείτε αυτό που δεν ταιριάζει) και θα κρατήσω το βραβείο για την πάρτη μου γιατί αυτές τις φάσεις με τα μπλογκοβραβεία δεν τις εμπιστεύομαι και φοβάμαι μην ξαναγίνουν μέινστριμ και δεν το αντέξει η χιψστερική μου καρδιά. Δικό μου το βραβείο!

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Τα Μετεκλογικά (Καλώς Την Ελπίδα)

   Το μετακλογικό μου mix n much, οι σκόρπιες μου σκέψεις, με αφορμή τις εκλογές και τα κωμικά ή τραγικά φαινόμενα των φετινών εκλογών, τις αντιδράσεις, όλα σε ένα, να χωράνε και στην τσέπη σας.

  •  Φαντάζομαι άνετα το Σαμαρά να κλαίει σε εμβρυακή στάση στο μπάνιο του, να τραγουδάει Παντελίδη και να στέλνει μεθυσμένα SMS στη Βίσση και στο Βαγγελάκη το Βενιζέλο. Κι όταν θα συνέλθει, θα πάει να κράξει το Βορίδη που δεν έφερε τα τανκς.
  • Εκεί στην Κλαυθμώνος, στο περίπτερο του Σύριζα, διακατέχονται από μια μουσική ποικιλία. Όταν είχα πάει στην Τρίτη, έπαιζαν αυτά τα έντεχνα που ακούν οι Κνίτισες για βρουν γκόμενο και με τη νίκη, το γύρισαν στους Clash. Φαντάζομαι ότι στις ομιλίες του Τσίπρα θα ακούγεται από ΄δω και πέρα μπλακ μέταλ.
  • Αν έπρεπε να δώσω Βραβείο Δυσλεξίας, θα αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στη Βούλτεψη και στο Γιωργάκη τον Παπανδρέου.
  • Δεν ξέρετε πόσο το χάρηκα που ο Βασίλης "κλείνεις τον ΟΤΕ, κλείνεις και τον τάφο σου" Λεβέντης πήρε μεγαλύτερα ποσοστά από τον ξενοφοβικό Καρατζαφέρη και το αντίδοτο στις διαταραχές ύπνου Κουβέλη και που στην Α Θεσσαλονίκης ξεπέρασε τα ποσοστά του Πασόκ (του ορίτζιναλ ντε).
  • Έχω την εντύπωση ότι το Luben, με τα πολλαπλά του αφιερώματα, ευθύνεται για τα ποσοστά του Λεβέντη. Κρατάει την καλτίλα στη μνήμη μας.
  • Να στείλουμε τη Ζωή "σε μακερώσω" Κωνσταντοπούλου να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ. Είμαι σίγουρη ότι η αγαπητή καγκελάριος δε θα την αντέξει και θα της πει "οκ, θα σου χαρίσω το χρέος, σου δίνω και το κορμί μου, μόνο μη με βαρέσεις!"
  • Έχω έναν προορισμό να προτείνω στον Άδωνι, τώρα, που είπε να φύγει από τη χώρα. Λέγεται Αγύριστος κι είναι ό,τι πρέπει για την περίπτωσή του.
  • Προτείνω οι νεοφιλελέδες κι οι λοιποί παράλογοι, που κινδυνολογούν για το τι θα κάνει η νέα κυβέρνηση, να στήσουν χορό στο Ζάλογγο, αν τόσο δεν αντέχουν την κατάσταση. Κι αν βρίσκουν την αυτοκτονία λύση για δειλούς, μπορούν να μεταναστεύσουν. Κάπου μακριά μας και χωρίς Ίντερνετ.
  • Εκεί στο Μέγκα θα πρέπει να υποφέρουν σήμερα. Υποθέτω ότι ετοιμάζουν ομαδική αυτοκτονία.
  • Η ελπίδα έρχεται. Την είδα σήμερα να περνάει με το λεωφορείο, με τη γραμμή 100, Κουμουνδούρου - Κολωνάκι. Σε όλους θα έρθει, είμαι σίγουρη.
  • Εκτός από την Ελπίδα, θα 'ρθει κι ο Κώστας Τουρνάς; (είμαι πολύ αστεία, ευχαριστώ για την ενημέρωση)
  • Η πλάκα με τη Λάιφο είναι ότι πιάνει όλες τις πτυχές ενός γεγονότος π.χ. τώρα με τη νίκη του Σύριζα, είδα άρθρο σχετικό με την αλλαγή της πρώτης κυρίας στο Ελλάντα.
  • Κρίμα που πάτωσε τόσο το "ΕΛ.ΛΑΔΑ". Είχε πολύ γαμάτο marketing κι έπρεπε να επιβραβευτεί γι' αυτό. Ελπίζω να αναγνωριστεί στη Γιουροβίζιον ή σε κανένα φεστιβάλ διαφήμισης, ίσως σε αυτό που η Πέγκυ Καρρά πήρε το δεύτερο βραβείο για τη διαφήμισης σερβιέτας "Το φοράς και πετάς!"
  • Κι ένα τελευταίο και σοβαρό: χειρότερο από το ότι ένα νεοναζί εγκληματικό κόμμα, με πολιτικές θέσεις που συνοψίζονται στη φράση "εκδικητικότητα 5χρονου", μπαίνει ξανά στη Βουλή, είναι ότι. όσο προχωράει ο καιρός, τόσο πιο δεδομένο το έχουμε ότι θα μπει στη Βουλή. Και περισσότερο θα πρέπει να μας προβληματίζει το τι θα γίνει στη συνέχεια.