Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Κάτι Αυτοκτονικές Πανελλήνιες

   Στην προηγούμενη ανάρτησή μου έκανα λόγο για νοσταλγίες και αναμνήσεις, πράγμα που προκλήθηκε κι από το γεγονός ότι δεν κατάλαβα πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο καιρός κι η νέα φουρνιά δίνει Πανελλήνιες. Την Τετάρτη, μετά από μια ημέρα με αρκετό τρέξιμο, αναρωτήθηκα τι βάλανε στην Έκθεση, μιας που έχω φίλους και γνωστούς που δίνουνε φέτος. Το μάτι μου έπεσε και στην αυτοκτονία του παιδιού από την Γιαννιτσά-πόσες αυτοκτονίες παιδιών να έχουν μείνει άραγε στο σκοτάδι;
  "Εδώ κρίνονται όλα", "αυτή είναι η ευκαιρία σου"....ναι, πράγματι, όταν αναφερόμαστε σε Πανελλαδικές εξετάσεις, αναφερόμαστε και σε μια δοκιμασία. Γύρω από αυτήν την δοκιμασία χτίζεται ένας ολόκληρος μύθος και μαζί του, ο ψυχαναγκασμός, ένα μεγάλο "ΠΡΕΠΕΙ". ΠΡΕΠΕΙ να κάνει το παιδί φροντιστήριο από τη Β Λυκείου, ΠΡΕΠΕΙ να κάνει καλοκαιρινή προετοιμασία, πρέπει, πρέπει, πρέπει.....Κι όλα αυτά γιατί ΠΡΕΠΕΙ να περάσει σε μια σχολή, όπως ορίζει η ελληνική κοινωνία. Και, σύμφωνα με αυτήν, το παιδί πρέπει να σπουδάσει Νομική, Ιατρική, Πολυτεχνείο, στην ξεφτίλα Παιδαγωγικά. Γενικά, υπάρχει αυτή η πίεση να περάσει το παιδί σε μια σχολή, κάτι που πολλές φορές οφείλεται σε απωθημένα των γονέων, γιατί πήγαιναν για δικηγόροι και κατέληξαν ψιλικατζίδες. Δεν πέρασες; ΟΥ ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ!
   Έπειτα, το ελληνικό σχολείο παρουσιάζει το ελληνικό πανεπιστήμιο ως Παράδεισο. Φίλοι καθηγητές, αν νομίζετε πως η έλλειψη οργάνωσης, οι ατελείωτοι καβγάδες με τη γραμματεία και τα λάθη της διοίκησης κι η ανεπάρκεια προσωπικού συγκαταλέγονται στην τελειότητα, τότε έχετε μια αρκετά διεστραμμένη αντίληψη του τι θα πει Παράδεισος! Το πανεπιστήμιο παρουσιάζεται ως μια θεότητα μα αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι, αν θεοποιείς, τρως τα μούτρα σου ύστερα.
     Μετά τις Πανελλήνιες, αρχίζει ένα γα'ιτανάκι. "Δύσκολα τα φετινά θέματα!", "Προβλέπεται θεαματική βουτιά των βάσεων!" , λένε τα διάφορα ελληνικά κανάλια, τα οποία παρουσιάζουν τους επιτυχόντες των Πανελληνίων ως ήρωες που πάτησαν επί πτωμάτων! Μα φυσικά, οι Πανελλήνιες είναι το κακό τέρας που θα μας φάει όλους κι οι ήρωες που γλιτώσανε από τα δόντια του θα πρέπει να δοξάζονται σαν να ανακάλυψαν τη θεραπεία για τον καρκίνο!
 Θα μου φαινόταν λογικό αν με ρωτούσατε "Κι εσύ τι προτιμάς; Να καταργηθούν οι Πανελλήνιες, μωρή κρυφοσυριζαία;" Όχι, δεν είπα κάτι τέτοιο. Με κίνδυνο να χρησιμοποιήσω μια ήδη ειπωμένη θέση, θα πω ότι, από τη μια θα ήταν καλό να μπαίνουν σε μια σχολή άτομα που, υπό άλλες συνθήκες, θα την έχαναν γιατί έγραψαν λάθος έναν τόνο στα Αρχαία, από την άλλη, όμως, μόνο ένα λεφτόδεντρο θα άντεχε τόσες οικονομικές επιβαρύνσεις. Έπειτα, με τις Πανελλήνιες δίνεις τον πρώτο σου αγώνα για να πετύχεις κάτι και καταλαβαίνεις πως οι μεγάλες επιτυχίες στη ζωή έρχονται μόνο αν στρώσεις και λίγο τον κώλο σου ενώ υπάρχει και μια πιθανότητα να ωριμάσεις. Αυτός ο "αγώνας" βέβαια δίνεται με το να μπεις στην ηλίθια διαδικασία να θυμάσαι κακογραμμένες εισαγωγές στα Αρχαία με το "και" και με το να παραδίδεις αηδιαστικά τυποποιημένα γραπτά στην Έκθεση.....
  Θα απέρριπτα, λοιπόν, την ηλιθιότητα των κλισέ, που μόνο μίσος για τη γνώση μπορεί να προκαλέσει και θα έμενα στην αξία του μόχθου και των προσπαθειών που θα πρέπει να καταβληθούν. Το οποίο μίσος, μάλιστα, ενισχύεται κι από το "Νέο Λύκειο", με ένα μέρος των θεμάτων να προέρχονται από μία αγνώστου ταυτότητας "Τράπεζα Θεμάτων" και με ένα Υπουργείο Παιδείας να απαιτεί να έχει διδαχθεί μια τεράστια ύλη, παραβλέποντας το γεγονός ότι το "πήγαινε-έλα" των καθηγητών, που τίθενται σε διαθεσιμότητα σε ταχύτητα ρεκόρ, δεν επιτρέπει πολλά πράγματα. Τι άλλο να πω; Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πάει "μπρος πίσω", που έλεγε ο Περίανδρος στο "Καφέ Της Χαράς". Από αυτό προκύπτει ότι, ναι, ο μαθητής ιδρώνει και θα ιδρώνει, με το λάθος τρόπο όμως, σε ένα αναχρονιστικό εκπαιδευτικό σύστημα.
   Δεν περιμένω φυσικά θαύματα από το ελληνικό σύστημα στην παρούσα κατάσταση. Ωστόσο, έχω βαρεθεί να ακούω κανάλια να τρομοκρατούν τον κόσμο, γονείς να καταπιέζουν τα παιδιά τους με το να βγάζουν τα απωθημένα τους, καθηγητές να εξιδανικεύουν το ελληνικό πανεπιστήμιο. Αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα μακάρι να γίνουν. Για την ώρα, όμως, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταπολεμήσουμε τον ψυχαναγκασμό που περιέχεται στο "ΠΡΕΠΕΙ" μιας ελληνικής κοινωνίας που φέρεται σκληρά σε ένα παιδί που δεν πέρασε ή δε θα περάσει στο ελληνικό πανεπιστήμιο.
 


Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Προς Τα Πίσω

  Έρχονται mails από τους θαυμαστές μου, που μου ζητάνε να μάθουν τι κάνω τα βράδια. Το gmail μου υποφέρει. Για να μην μιλήσω για το λογαριασμό μου στο Facebook! Σκέφτομαι να προσλάβω γραμματέα. Οπότε ό,τι προτάσεις έχετε να μου κάνετε, κάντες τες.
.
.
.
    Ok, δεν έχω φθάσει (ακόμα) σε τέτοιο σημείο, αλλά νομίζω πως πρέπει να σας εξομολογηθώ τι έκανα ένα βράδυ του Μάη. Είναι κάτι που κάνω αρκετές φορές. Ωωωω, σταματήστε, πρόστυχα μυαλά! Είμαι αθώα. Δεν κάνω κάτι τρομερό. Απλά, να, με πιάνει μια τάση νοσταλγίας και κοιτάζω παλιές δημοσιεύσεις ή συνομιλίες, που μου θυμίζουν κι από κάτι. Και, όχι, ούτε που ξέρω πώς θα κάνω στα 40 μου.
   
   Ένα βράδυ, που λέτε, είδα στην αρχική μου ένα κομμάτι που κάτι μου θύμιζε από Λύκειο. Αμέσως ανέτρεξα σε συνομιλίες που είχα κάνει εκείνα τα χρόνια, στην Α με Β Λυκείου. Μαλάκες μου, ένιωσα χάλια. Ξέρετε τι είναι να βλέπεις παλιές συνομιλίες και να βαράς ρυθμικά facepalm; Εγώ, μετά από μια αναδρομή ανακάλυψα τα εξής:
  - ότι ήμουν μια παθολογικά κουτσομπόλα που ασχολούταν με τα ζευγάρια.
- πως χρησιμοποιούσα χίλια emoticons σε κάθε μου διάλογο. Να λέμε κι ευχαριστώ που αιωνίως μισούσα τα greeklish και δεν έγραψα ούτε μια φράση σε αυτά.
- άκουγα κομμάτια επικίνδυνης κι όχι τόσο ποιοτικής mainstreamίλας. Παίζει να μου άρεσε και κομμάτι του Pitbull. ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ!
- αν κάποιος με έγραφε σε ευαίσθητες κι ανεξερεύνητες περιοχές, δεν έλεγα να το δεχθώ. Έπρεπε να τον πρήξω μέχρι να πάρει ένα μπαζούκα και να με θερίσει.
   Και άλλα πολλά.
    Ευτυχώς, όμως, τέλειωσα το Λύκειο και άρχισα να ασχολούμαι με την πνευματική μου εξέλιξη (αν κι είμαι ήδη πνευματικά εξελιγμένη γιατί μικρή με τάιζαν thunderstone κι είχα πέσει στη χύτρα του Πανοραμίξ πριν έρθει ο Οβελίξ και μόλις το γάμησα με αυτήν την παρένθεση, δε βρίσκετε;).
  Πόσες φορές μας έχει τύχει να κοιτάμε πίσω στο παρελθόν και να σκεφτόμαστε πόσο ηλίθιοι υπήρξαμε; Ένα τέτοιο πισωγύρισμα είναι αρκετά τρομαχτικό.Ταυτόχρονα είναι και φυσιολογικό. Πάντα θα υπάρχουνε πράγματα που θα μας θυμίζουν το παρελθόν, που θα τα βλέπεις ή θα τα ακούς και θα σου φέρνουν κάτι στο μυαλό. Δε γίνεται να το αποφύγεις. Φωτογραφίες, τραγούδια, ατάκες, όλο και κάτι θα βρεθεί στο δρόμο σου για να ξυπνήσει τους μηχανισμούς της μνήμης σου χωρίς να σου ζητήσει άδεια.
    Ακόμα, το να αναλογιζόμαστε τα λάθη που είχαμε κάνει και να τα αφορίζουμε δείχνει πως έχουμε εξελιχθεί, πως ελπίζουμε κι ευχόμαστε να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη. Φαντάζεστε να κάναμε συνέχεια τα ίδια λάθη, να μη βάζαμε ποτέ μυαλό, να χρησιμοποιούσαμε την ίδια συνταγή αποτυχίας ξανά και ξανά, αβάδιστα, αβασάνιστα και αγόγγυστα; Η ζωή μας θα ήτανε μαρτύριο και θα είχαμε αυτοκτονήσει με συνοπτικές διαδικασίες!
    Το καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι το παρελθόν έχει τη δική του δύναμη κι ας βασανίζει κόσμο.Οπότε, αν σου τύχει, κοίτα να το απολαύσεις. Το πισωγύρισμα είναι καλό πράγμα. Αφέσου στη μαγεία του. Αααα, και να θυμάσαι το παρελθόν σου και την ιστορία σου πριν πας να ψηφίσεις. Μην κάνεις καμιά μαλακία και την κλαίμε όλοι μαζί, με μια φωνή!

  

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Σε Μια Σειρά

    Η ώρα πήγε....για να δω.....τρεις; Τέσσερις; Έχει συμπληρωθεί μια εβδομάδα και κάτι ημέρες που η μια, η μοναδική, η θεά, η the writer παύλα Ιωάννα δεν έχει γράψει. Θρήνος στη μπλογκόσφαιρα, κλαίνε οι μάνες, οι χήρες, οι παντρεμένες και τέλος πάντων θρηνούν τα σπλάχνα σας. Εγώ είμαι ζωντανή όμως. Απλά, να, χρειάστηκα λίγο καιρό off από τη μπλογκόσφαιρα γιατί πέρασα μια καταπληκτική εβδομάδα που με πήγε....όχι, δε θα πω πως με πήγε γαμώντας γιατί έχω κι ανατροφή.
 Που λέτε, όλον αυτόν τον καιρό ήμουν σε πνευματική αναζήτηση και σήμερα θα πάω και για οινοπνευματική.
-Έκανες κι ασκητισμό;
-Εδώ λέω στον εαυτό μου ότι κάνω δίαιτα και χλαπακιάζω σαν γουρούνι, θα κάνω κι ασκητισμό; Όχι, όχι.
   Ας μη γελιόμαστε, αγάπες μου. Καμία πνευματική αναζήτηση δεν σε σώζει, αν εσύ, ο ίδιος, δε θες να αλλάξεις.
  Βλέπω ανθρώπους που απογοητεύονται σε σημείο απελπισίας, όταν μια χυλόπιτα πέφτει στα μούτρα τους. Οκ, σίγουρα υπάρχουν πολλοί που είναι ενοχικοί και το πρώτο πράγμα που σκέφτονται όταν τους απορρίπτει ο άλλος είναι αν και πού έφταιξαν οι ίδιοι. Δε σας κρύβω ότι σε τέτοιες φάσεις έτσι σκέφτομαι κι εγώ. Πόρτες, όμως, έχουμε φάει και θα τρώμε. Θα πρέπει να καθόμαστε να κλαίμε κάθε φορά που συμβαίνει αυτό; Να χάνουμε καιρό από τη ζωή μας και να αναλογιζόμαστε τα ίδια και τα ίδια μέχρι που να μας καταντήσουν εμμονή και να μας τρέχουν στα ψυχιατρεία; Κάποιος δε μας βλέπει σαν γκόμενα/γκόμενο. Ε, και; Θα μας δει κάποιος άλλος, καλύτερος. Όπως είπα και στην εκπομπάρα μου (που από την επόμενη Τετάρτην θα παίζει 10 με 12 το βράδυ, εδώ), κάποιες καταστάσεις είναι καταδικασμένες να μη συμβούν, εμείς, όμως, ψηλά το κεφάλι.
  Πέρα από την πλάκα, καλό είναι, κάθε φορά που τρώμε μια απόρριψη, να σκεφτόμαστε τι λάθος έχουμε κάνει, αν έχουμε κάνει, πριν κατηγορήσουμε τον άλλον. Αυτογνωσία, χαρά και τσαχπινιά κι όλα θα πάνε καλά.
   Κι όλα αυτά τα λέω ακούγοντας Three Days Grace. Κανένας καλός ψυχίατρος;
   
  Ωραία, αφού έκανα το καθήκον μου στην κενωνία, περνάμε σε άλλο θέμα γιατί το άρθρο αυτό είναι λίγο κουλουβάχατα, αλλά δεν πειράζει, χρειάζονται κι αυτά. Μπαίνω, που λέτε, στο μετρό τα πρωινά και βλέπω τουλάχιστον 3-4 ανθρώπους με tablet. Κι εσείς, ατιμούλια, ανησυχούσατε πως ο κόσμος πεινάει!
  Αύριο έχουμε και δημοτικές εκλογές. Φίλες και φίλοι, παίζει να ανήκω στο μοναδικό σόι που ούτε ένα μέλος του δεν κατεβαίνει για δημοτικός σύμβουλος. Ανήκω σε μια μειονότητα. Και νιώθω καλά για αυτό.
  Έχω ψηφίσει ήδη και στις φοιτητικές εκλογές κι έχω παρακολουθήσει τα αποτελέσματα με ένα μεγάλο "what the fuck?" να διαγράφεται στο πανέμορφο πρόσωπό μου. Πόσοι άνθρωποι πάνε και κράζουν ένα κόμμα και μετά το ψηφίζουν; Πολλοί, σας το λέω εγώ. Επίσης, πολλοί πάνε και κράζουν γιατί βγήκε πρώτο στις εκλογές αυτό το κόμμα που αντιπαθούν, ενώ είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν, δεν είναι να πεις πως τους περιόριζε τίποτα. Ναι, ναι, είμαι από τα άτομα που θα σας πουν πως κάθε άνθρωπος έχει τη δύναμη να συντελέσει στην αλλαγή του κόσμου, έστω και με μια μικρή κίνηση, όπως η ψήφος του. Αρκεί να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος.
   Πάντως, παρατηρώ πως υπήρξα πολύ σκληρή με κάποιες κατηγορίες ανθρώπων και καταστάσεις στο παρελθόν. Θυμάμαι, πριν δυο μήνες, ότι έτρεφα ένα μίσος για τους δήθεν. Εν τέλει, ο κόσμος είναι άδικος. Πολλές φορές οι άνθρωποι μπερδεύονται και αναζητούν την ταυτότητά τους, ένα μέρος να ανήκουν. Δεν το βρίσκουν κατευθείαν. Ορισμένες φορές αλλάζουν και γίνονται δηθενάδες. μόνο και μόνο για να προσαρμοστούν κάπου. Πουτάνα κενωνία.
  Τέλος, θα γίνω καλούλα και θα υπογραμμίσω για άλλη μια φορά το πόσο σημαντική είναι η μάχη απέναντι στην αδιαφορία και τέθοια. Εγώ είμαι καλό κορίτσι κατά βάθος και δε θεωρώ κακή ιδέα το να κάνεις μια απλή κίνηση για να βοηθήσεις τον άλλον. Εκτός κι αν ο άλλος είναι το μεγαλύτερο μουνόπανο εν ζωή.
   Γενικά, να προσφέρετε στην κοινωνία, σαν να πληρώνεστε γι' αυτό. Και να αποφεύγετε την κλάψα, όπως ο αριστερός την διατριβή για το έργο του Καραμανλή. Όχι, δεν παίρνω ναρκωτικά.

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Ομπρός, Λαέ!

     Χαιρετώ τα πλήθη *emoticon με γυαλιά ηλίου*. Μπερδεμένους σας βλέπω. Αναρωτιέστε τι θα ψηφίσετε στις αυριανές φοιτητικές εκλογές; Η ΔΑΠ σας λέει ότι υπάρχει λόγος, αλλά εσείς δε βλέπετε το λόγο; Οι κομμουνιστικές παρατάξεις σας φαίνονται λίγο υπερβολικές; Θα πάτε να ψηφίσετε, αλλά δε θέλετε να ψηφίσετε καμιά ΠΑΣΠ και σας πάρουν με τις πέτρες; Ε, φίλοι μου, σας βρήκα τη λύση.
   Σε έναν κόσμο αβέβαιο και μοναχικό, όπου βασιλεύει η απάθεια, είμαστε εδώ για να ανατρέψουμε κάθε αυταπάτη, οφθαλμαπάτη και ωμοπλάτη! Έρχεται η Φοιτητική Αποτρελαμένη Κίνηση Ανώμαλων που βρίσκεται στο πλευρό του ψηφοφόρου φοιτητή ! Είμαστε με την πλευρά του απλού, καθημερινού πολίτη, που παλεύει καθημερινά με τις εφαρμογές του i Phone του!
  Οργανώνουμε σεμινάρια επαγγελματικού προσανατολισμού για όλους τους φοιτητές ούτως ώστε να προετοιμαστούν για την πορεία τους στην αγορά εργασίας. Συνεργαζόμαστε με την αλυσίδα καφετεριών Μικέλ και με εξειδικευμένους σερβιτόρους για να τους μάθουν την τέχνη.
 Παρέχουμε βοήθεια στους αγωνιστές φοιτητές που είναι από την επαρχία και δεν ξέρουν να ψήνουν ούτε τοστ διαθέτοντας τις υπηρεσίες της πυροσβεστικής για πάρτη τους και μόνο.
   Αγωνιζόμαστε κατά του φασισμού του Τ9 διαδηλώνοντας έξω από την Cosmote γιατί έχουμε νεύρα κι είπαμε να τα πάρουμε σερί, μιας που αυτοί μας έταξαν σήμα καμπάνα, αλλά αρχίδια.
  Ενδιαφερόμαστε για την διασκέδαση του φοιτητή οργανώνοντας πάρτι στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς γιατί στηρίζουμε μικρές επιχειρήσεις.
 Απαγορεύουμε να μας τρώνε τις γκόμενες τελειωμένοι κλαρινογαμπροί που δεν ξέρουν να μετράνε μέχρι το πέντε. Οργανώνουμε πάρτι για όλους τους forever alone της Γης, με σκοπό τη μεταξύ τους γνωριμία.
  Αντιστεκόμαστε στον φασισμό της μπλίχλας. Δίνουμε όλοι ένα ευρώ για να πάρουν οι άπλυτοι της σχολής, ανεξάρτητα από τον πολιτικό τους προσανατολισμό, αποσμητικό. Θα ζήσουμε χωρίς μπόχα!
   Δρούμε όλοι μαζί στην εξεταστική. Σνομπάρουμε με ύφος τους θρασύτατους επιτηρητές και στηρίζουμε το συμφοιτητή μας που παλεύει για το πολυπόθητο πεντάρι. Τον προμηθεύουμε γρήγορα κι αποτελεσματικά σκονάκια.
   Καταργούμε την καγκουριά πουλώντας τις GLX και τα Arnette των κάγκουρων.
  Στις 7 του Μάη ψηφίζουμε Φ.Α.Κ.Α. Ψηφίζουμε υπεύθυνα. Δεν αφήνουμε τα ποντίκια να μας κυριεύσουν!
                                  (επανάστα κομμάτι για outro, να είμαστε κύριοι)
   .